Introductie

Ik ben Miranda, 47 jaar, ik ben getrouwd en heb 2 kinderen. Op deze website kijk ik terug  op de afgelopen 17 jaar, waarin ik leefde met de bipolaire stoornis ofwel manisch-depressieve stoornis. Dit is hoe mijn gedoetje binnen de psychiatrie genoemd wordt.

Ondanks of dankzij deze aandoening ben ik gepromoveerd in de natuurkunde en ben ik moeder geworden van 2 lieverds, die inmiddels alweer 9 en 11 jaar zijn. Ook ondanks of dankzij, heb ik de afgelopen jaren veel meegemaakt en bijgeleerd. Met deze blog wil ik mijn ‘terugkijken’  graag vastleggen en delen. Binnen de psychiatrie (diagnose, ziektebeeld, opname, behandeling, medicatie) en daarbuiten (herstel, acceptatie, de omgeving, vooroordelen van jezelf en van anderen). Het zal allemaal aan bod komen. Er is genoeg te vertellen. Lees vooral door en laat me weten wat je ervan vindt.

Voor wie is deze blog?

  • Patiënten, lotgenoten, die inspiratie willen opdoen, herkenning zoeken of juist een ander geluid willen laten horen.
  • Betrokken naasten die hun zieke naaste beter willen begrijpen.
  • Buitenstaanders die wel iets meer willen snappen hiervan.
  • Liefst ook mensen die psychiatrie een beetje eng vinden: de manier waarop gemiddeld genomen tegen mensen met een psychische aandoening wordt aangekeken is naar mijn mening erg onrechtvaardig. Ik wil graag de andere kant laten zien.
  • Voor mijzelf, ik wil het ook graag delen namelijk 😉

Wat betekent manisch-depressief dan?

Heel in het kort (het staat ook op Wikipedia): Manisch-depressieve of bipolaire stoornis is een psychiatrische aandoening. Mensen die dit hebben vertonen afwisselend depressieve (sombere, gevoelsarme), manische (eufore, vrolijke) en stabiele stemmingen. Een beetje manisch bestaat ook, dat heet hypomaan. En in beide uiterste stemmingen, manisch en depressief, is het mogelijk om door te schieten naar een psychose. Dat is een toestand waarin je wanen hebt (dat kunnen gedachten, beelden, stemmen of reukwanen zijn).

Psychose klinkt heel eng. Daar staan alleen maar akelige dingen over in de krant. Hoewel ik denk dat het altijd wel moeilijk is om aan te zien, is de overgrote meerderheid van de mensen met een psychose niet gevaarlijk en de meesten raken zelfs een beetje in zichzelf gekeerd, in plaats van naar buiten (en ja, is te checken bij het CBS, deze uitspraken)

Overigens met dat manisch/depressief/episodes: Het is voor iedereen heel verschillend hoe diep deze gaan en hoe lang deze duren. Ik merk er zelf ongeveer eens per jaar wat van. De episodes gaan bij mij veel minder diep dan vroeger (ook dit verschilt per persoon, of het voor – of achteruit gaat, hoewel ik wel geloof dat je daar zelf een rol in kunt spelen)

25x10_wolken_boven_terschelling_1

Iedereen is toch wel eens somber en vrolijk?

Ja, dat is zo, maar het gaat hier om een aandoening. Somber of vrolijk ben je meestal ergens om. Ik daarentegen weet soms niet waarom mijn stemming zo is als ie is. Omdat iedereen het wel kent dat ie een rotdag heeft, krijg ik best wel veel adviezen. Daar heb ik eerlijk gezegd best wel een hekel aan. Ik probeer maar zwaar te filteren en de rest te negeren. Als ik eens iets probeer wat “werkt” (bv. cognitieve therapie, familie-opstellingen, sporten waarbij je gaat zweten, in de zon gaan liggen)  dan wil dat zeggen dat het voornamelijk voor afleiding zorgt. Het zorgt er dus niet voor dat een manie of een depressie over gaat, maar het kan de episode wel verlichten. Daarna komt het helaas gewoon weer een keertje terug….

De behandeling is in het kort: medicijnen, regelmaat en een goed noodplan (om veranderingen aan te zien komen).  Wanneer ik manisch of hypomaan ben, is beperken van het aantal prikkels wel verstandig. Anders word ik zo druk op het eind van de dag en wordt mijn man moe van mijn snelle babbel. Van de andere kant  is het tijdens een depressie vermoeiend om bv. je enthousiaste gezicht op te zetten als je een afspraak hebt, wat voor je werk soms wel moet. Ik wil hier maar mee aangeven dat al die stemmingswisselingen veel energie kosten, op zijn minst. Want ook hier geldt dat het per persoon sterk verschilt hoeveel last je er van hebt.

Wat bijvoorbeeld ook gebeurt is het volgende:  depressieve stemming….. gevolg depressieve gedachte…. (ja ik weet dat ze bij cognitieve therapie het omgekeerde zeggen…) … gevolg nog dieper in de put. Het helpt mij wel om dat cirkeltje te herkennen en dan de sombere stemming gewoon te accepteren voor wat ie is. Op die manier kan ik de sombere gedachten beter relativeren. Dat kon ik in het begin nog niet trouwens, dit “trucje” van lijdzaam zijn.

Ben jij een psychiatrische patiënt? Dat had ik nooit verwacht?

Als ik mensen vertel dat ik een bipolaire stoornis heb (ik vind het fijn als ik er open over kan zijn), krijg ik de meest verschillende reacties. Veel mensen reageren gelukkig heel sympathiek. Ze schrikken bijvoorbeeld in eerste instantie een beetje, vragen hoe lang al? Of ik er erg last van heb (gehad), wat het voor mij betekent dat ik het heb, of het me stoort in mijn dagelijks leven? (Zo, mocht je ooit iemand met bipolaire stoornis tegenkomen: Nu heb je meteen een rijtje geschikte vragen paraat…). Vervolgvragen en -opmerkingen kunnen soms wel vervelend zijn: “Kun je nog wel werken dan? “, “Zorgt je man dan voor de kinderen?” of “Woon je gewoon thuis?”….. Wat een beeld kunnen mensen hebben van een psychiatrische patiënt, hè? Maar misschien komt het ook wel vaak voor op die manier? In ieder geval schaar ik het onder vooroordelen en heb liever open vragen.

Een vraag die mij ook verbaast is: “Ben jij een psychiatrische patiënt? Dat had ik nooit verwacht!”. Hoe had je dan verwacht dat die er uit zagen??? Zo misschien: Waarschijnlijk lang vies haar, shagje in de mondhoek, broek op standje bouwvakker decolleté en nors en gevaarlijk uit zijn ogen kijkend. Dit waren de vooroordelen die ik zelf ook zo’n beetje in mijn hoofd had, ben ik bang. Gelukkig, daar lijk ik blijkbaar niet op. Helaas heb ik ook tweemaal te horen gekregen: “Ben jij een psychiatrische patiënt? Dat dacht ik al wel…”. Dus toch: Ik ben die langharige zwerver uit mijn eigen vooroordelen…Nee, natuurlijk niet.

Zelfstigma en stigma

Bovenstaand stigmatiserend beeld heb ik vroeger ook zelf gehad van “de psychiatrische patiënt”. Een tijdlang heb ik op die manier over mezelf gedacht. Dat wordt “zelfstigma” genoemd. Ik dacht bijvoorbeeld “dat ik weliswaar best een goede moeder was, maar anderen waren vast beter, want ik heb nou eenmaal dat bipolaire ” of “sommige vrienden houden me waarschijnlijk alleen aan uit medelijden”.

Dit is zelfstigma en voor veel mensen geldt dat dit regelmatig terugkomt. Het komt volgens mij niet perse  voort uit dingen die ik te horen krijg uit mijn omgeving (dat valt nl. best mee in mijn geval), maar uit de vooroordelen die overal in de maatschappij leven. Inzicht in de gedachtenkronkels die ik bouwde hierdoor, werkte voor mij bevrijdend. Ik hoop dat meer mensen dat gaan doen.

loesje

Natuurlijk kom je ook echt stigma tegen. De vooroordelen in de media zijn nog wel te doen, maar het lastigste vind ik het zelf als mensen die vroeger dichtbij stonden, je ineens anders gaan behandelen. Ze vertellen je minder, “sparen” je zogezegd, nemen je minder serieus of laten je buiten bepaalde gesprekken en beslissingen. Dat is funest voor relaties.

 

Herstel

“Herstellen doe je zelf, maar het hoeft niet alleen”. Hoewel de aandoening niet over gaat (of bij sommigen toch wel -> de positieve verhalen die ik gehoord heb, gaan vaak over verwerken van trauma en/of gezonde leefstijl), kun je wel opnieuw je leven vormgeven. Zelfvertrouwen opbouwen, (zelf)stigma loslaten en (nieuwe) maatschappelijke rollen innemen, wordt dan ‘herstel’ genoemd. Je kunt bij het herstellen veel hebben aan mensen die daar al meer stappen in gemaakt hebben, of andere lotgenoten.  Eigenlijk gaat het dan om een goed leven MET de aandoening, waardoor ook je leven weer meer over … je leven kan gaan, en minder over de aandoening. Wat ik hier schrijf over herstel heb ik niet zelf verzonnen, er is een hele visie en een beweging (van ervaringsdeskundigen) aan gewijd. Wilma Boevink is de oprichtster hiervan. Als je haar googlet vind je veel literatuur. Zelf heb ik, vooral voor mijn persoonlijk herstel en het herkennen van zelfstigma, veel gehad aan de cursus Werken Met Eigen Ervaring en de WRAP (Wellness Recovery Action Programme), een cursus voor zelfmanagement die nog wat stappen verder gaat dan een signaleringsplan (waar ik ook al veel aan gehad heb, trouwens).

Advertenties

173 thoughts on “Introductie

  1. Ik wil graag nog veel meer over je lezen. Vooral het stuk dat je lang gezocht hebt naar de oorzaak raakte me. De dochter van mijn vriendin is opeens sinds afgelopen februari suicidaal en heeft levenslang gekregen door de diagnose bipolaire stoornis. We blijven natuurlijk verklaringen zoeken, alsof je e dan iets mee kan. Maar zien ook wel het feit dat het is zoals het is. Praten doet ze niet echt dus…..wat dan? Bedankt voor dit stuk alvast. Gr. Sig

    • Dank je wel voor je reactie. Wat ontzettend rot voor je vriendin en haar dochter. Het klinkt alsof ze jong is. In mijn ogen is dat nog een graadje moeilijker dan mijn verhaal, omdat een beetje zelfkennis en regelmaat in je leven wel handige competenties zijn, als ‘psychiatrisch patiënt ‘ , en de meeste mensen hebben hier nu eenmaal meer van op latere leeftijd. (dit hoeft natuurlijk niet perse zo te zijn, ook jongeren kunnen hiermee omgaan). Je zegt dat ze niet zo wil praten. Misschien is het een idee voor jou, of nog eerder voor je vriendin, om psycho-educatie te volgen over deze aandoening (liefst natuurlijk samen met haar dochter). Ik kan overigens goed begrijpen dat praten over haar depressieve gevoel iets voor een later stadium (of voor nooit ) is. Maar over de aandoening zelf is misschien gemakkelijker te praten (ik praat nu vanuit mijn eigen ervaringen, dus het hoeft bij haar niet zo te zijn). Veel sterkte, in ieder geval, en ik hoop op rustiger vaarwater voor jullie.

  2. Ff laten weten dat k bijzonder knap vind wat je hierboven neergezet hebt! Respect dat je t ziekte durft te noemen, iets waar ik nog steeds niet aan wil, en ook weiger te accepteren , misschien wel omdat je dan levenslang bestempeld wordt…. Maar het gevecht is me niet onbekend doodvermoeiend vh ener uiterste naar het andere…
    Je bent niet alleen !!!

    • What’s in a name…? Noem het soms ziekte of (meestal) aandoening. Ik ben me er wel bewust van dat ik ‘iets’ onder de leden heb, waar ik rekening mee dien te houden. Of het voor mijn hele leven is? Ik hoop nog steeds dat dat niet zo is, hoor…. Probeer zelf wel steeds beter voor mezelf te zorgen en probeer ook meerdere dingen uit om mezelf te ‘helen’.
      Maar voorlopig moet ik gewoon echt die pillen en echt mezelf leren kennen MET die rare wisselingen. Want de ‘echte’ oplossing heb ik (nog) niet gevonden. Dit is ongeveer hoe ik er tegenaan kijk.

  3. Erg goed dat je dit schrijft ik kamp zelf ook met een aantal zaakjes qua psyche.
    Via een overzees nichtje zo aan de term biopolair gekomen, wat niet wil zeggen dat ik mezelf in deze categorie indeel.
    Iedereen heeft zo zijn of haar eigen tique’s ben ik van mening.
    Anyway thnx voor je stukje
    Gr. Harald

      • Maar wat dan als 3 psychologen een andere diagnose stellen? somatisch adhd bipolair en ws hsp en hb? Ik weet het echt niet meer. Wat geloof ik wel em wat niet?

      • Hoi Corina. Zijn het gz-psychologen? Hebben ze allemaal uitgebreide tests gedaan om deze diagnoses te stellen? Ben je ook al eens naar een psychiater geweest? Het enige andere wat ik nog kan bedenken is dat je ook aan de ‘andere kant’ kunt beginnen. Dus wat zijn voor jezelf je klachten en waar komen die vandaan (even los van een aandoening) en wat kun je ermee? Sorry, iets zinnigers kan ik je ook niet vertellen….. veel succes

  4. Wat doe je net in die lange periode waar je alleen maar moe bent en na enige tijd, dood als enige uitweg ziet. Niet dat ik per se die dingen zou doen. Maar op zo n moment lijkt het nooit over te gaan.

  5. Halllo Marianne, ik ben Werner, 45 jaar, bipolair 2 vanaf mijn 19e (vastgesteld), en (ex) stiefvader van een jongen van 12, en twee meiden van 16 en 17. Ik woon na 5 jaar huwelijk sinds ruim een half jaar weer op mijzelf. Daarvoor ben ik verliefd geworden en vervolgens gestopt met lithium (voor de derde keer), huis gekocht, verhuisd en samen gaan wonen, getrouwd, en na anderhalf goed functioneren zonder lithium geleidelijk in een depressie gegleden, twee jaar depressief doorgewerkt als bedrijfsleider van een druk restaurant in het centrum van Amsterdam, daarna in de ziektewet beland, en nu alweer ruim een half jaar zonder depressie, en inmiddels ruim twee maanden zonder slaapmiddelen en antidepressivum. Ellendige afkickperiode doorgemaakt die godzijdank voorbij lijkt te zijn, en inmiddels zie ik alles met gelouterde blik tegemoet en merk ik wederom dat een depressie achteraf positief kan worden beschouwd. De nietsontziende confrontatie met mijzelf en de dierbaren om mij heen levert waardevolle inzichten op en ikzelf ben verrast hoeveel ik toch gegroeid ben door een onafzienbare periode van bijna 3,5 jaar waarin alles stil leek te staan. Mijn geluk is dat de lithium voor de derde keer goed aanslaat en ik nu zeker al een half jaar stabiel ben, afgezien van de fysieke onttrekkingsverschijnselen van de clomipramine die onbeschrijflijk afmattend zijn geweest en gekmakend. Maar we leven nog, mijn motto, en ik kan wel zeggen als nooit tevoren. Ook omdat ik het geluk heb dat mijn ex-vrouw en de kinderen nog steeds een deel uitmaken van mijn leven. Enfin, je blog, wat ik ervan gelezen heb dan, alleen bovenstaande, vind ik verfrissend, vitaal en nuchter geschreven. Ik voelde me meteen geprikkeld om je ook wat te schrijven. Tot zover, ik wens je alle goeds toe en ga je in de gaten houden! Take care Marianne, groet van Werner

  6. Hey Marianne,
    Wat een duidelijk verhaal. Wat mij opviel was dat je noemde dat je hoogbegaafd ben. Mijn man is maand geleden opgenomen ivm manie/psychose. Hij zit nu nog in hypomanie en wordt behandeld met zyprexa en lithium. Voordat hij werd opgenomen stond hij op de wachtlijst om getest te worden op autisme. En dan te denken aan Asperger. DIt omdat het erop lijkt dat mijn man ook hoogbegaafd is en dit is de vorm van autisme die vaak bij hoogbegaafde mensen voor komt.

    Ik ken je natuurlijk helemaal niet, maar heb jij ook kenmerken van een Asperger?

    Groetjes Anita

    • Veel kenmerken van HB lijken ook op autisme (ook op ADHD ed.). Er is wel een wat grotere overlap, maar er is ook enorm veel misdiagnose. (Also: wat noemen ze vaak? Ik heb psychologie gedaan en de prevalentie van autisme is zo’n 2% ofzo en onder HB was het 2,6%. Dus relatief gezien komt het vaak voor ja)

    • Hoi,
      Ik heb 13 jaar geleden psychose meegemaakt.
      Weinig echte hulp gevonden
      Ontdek nu, via goede vriendin, dat ik HB ben. HSP wist ik al.
      Soit, ik kan alles beter kaderen nu maar m’n intelligente dochters bestempelen me dan weer als ‘bipolair’.
      Nou, ik voel dat ik eindelijk mijn ‘anders’ zijn eens mag aanvaarden….de continue ‘afwijzing’ van anderen in mijn vroege jeugd heeft me lange tijd mezelf doen afwijzen.
      Dus besten: hou van jezelf en je komt in je innerlijke kracht!

      X

      • Hoi Anita. Ik geloof in je laatste zin: hou van jezelf en je komt in je innerlijke kracht! Maar ik ben bang dat voor veel van ons dat eerste stukje “hou van jezelf” al erg moeilijk is. Onlangs heb ik van iemand geleerd om mijn innerlijke, gewonde, kind op te zoeken en dat te troosten. Geef jezelf, als gezonde volwassene, wat je gemist hebt als kind.
        Ik ben ook hoogbegaafd en blijkbaar ook hooggevoelig (dit vond ik eerst helemaal niet van mezelf, maar ik kom steeds beter bij mijn gevoel, ook door meer van mezelf te houden, en kom er achter dat dit wel klopt voor mij). Aangezien ik nog steeds echt aangewezen ben op lithium, denk ik dat het zo gegaan is dat de HB/HSP geleid heeft tot psychische problemen (via (vast onbedoelde) uitsluiting door de omgeving, niet begrepen worden etc., anderen niet begrijpen en jezelf niet begrijpen) en daarmee uiteindelijk tot een bipolaire stoornis. Wel hoop ik nog steeds er op, dat ik door van mezelf te houden, mezelf betere handvatten kan geven voor die HB/HSP en zelfs uit die bipolariteit kan komen. Moet toch lukken 😉 ??? (wordt vervolgd). Hoor graag hoe het jou vergaat en wat er allemaal uit je innerlijke kracht komt stromen!

  7. hoi Anita,
    een maand opgenomen…. dan zit je nog midden in een hectische tijd. Hebben jullie kinderen? Is dit de eerste keer dat hij is opgenomen? Nou ja, je moet maar kijken of je mijn vragen wilt beantwoorden. Per mail kan ook nog. In ieder geval wil ik jou en je man veel sterkte wensen. Ik hoop dat mijn verhaal in ieder geval wat hoop kan geven.
    Volgens mij heb ik geen asperger. Ik heb wel eens een suf testje op internet gedaan. Ik kwam bij lange na niet aan een score die op Asperger zou duiden, maar wel boven het gemiddelde. Wat ik nl. wel heb zijn preoccupaties en ik kan heel goed focussen. Ook kan ik soms moeilijk voelen (ben nogal rationeel), al gaat dat de laatste tijd gelukkig een stuk beter (kom meer bij mezelf). Maar deze dingen zijn ook wel te verklaren vanuit het hoogbegaafde.
    Anyway: met een beetje pech krijgt je man zo 3 stempels aan z’n broek…. Het is wel handig om voor ogen te houden dat het er uiteindelijk om gaat dat ie met zn problemen aan de slag gaat (accepteren, waar mogelijk iets aan doen en op weg gaan naar herstel). Alle stempels kunnen misschien verduidelijken, maar zijn dienend aan zijn herstelproces.
    Nogmaals veel succes!

  8. hey Marianne, ik heb sinds kort de diagnose bipolair gekregen nadat ik 20 (!!!) jaar gedacht heb wat is er toch met mij aan de hand. Ik heb 3 psychiaters en 3 psychologen “versleten” met wisselend succes. Ik ben nu ingesteld op Lamictal en Zyprexa. Ik durf het eigenlijk niemand te vertellen en voel mij vaak alleen (alleen mijn echtgenoot, mijn beste vriend en mijn zus weten ervan). Ik ben 3 keer weggestuurd van mijn werkplek, maar heb wel (net als jij) mijn proefschrift afgerond in die periode. Het zit in de familie… Ik ben nu bang dat ik mijn beroep niet meer kan uitoefenen. Ik weet dat ik een last ben voor mijn gezin. Ik weet niet zo goed hoe ik dit kan omdraaien. Waar ga jij naar toe voor advies??

    • Hoi “collega” (in meerdere opzichten), je schrijft niet in detail hoe lang je al de diagnose hebt en hoe lang je al ingesteld bent op medicijnen. Het eerste wat ik zou willen zeggen is dat de ziekte weliswaar k* is, maar een (juiste) diagnose is alleen maar een zegen. Van hieruit kun je verder, al is het langzaam. Wat mij veel geholpen heeft is de combinatie van een psychiater (voor de medicijnen m.n.) en een spv-er (sociaal-psychiatrische verpleegkundige). Die laatste is voor mij heel zinvol geweest bij al die vragen die naar boven komen bij het (opnieuw?) inrichten van je leven. Bij het accepteren van waar je last van hebt, en het vinden van balans. Niet van vandaag op morgen, maar die balans is terug te vinden (en beter dan de afgelopen 20 jaar)
      Daarnaast kun je misschien (heb ik zelf nooit gedaan, maar dat is toeval: wel goeie verhalen over gehoord) ook een huiskamergroep vinden in de buurt, via de vmdb. Lotgenoten helpen tegen dat eenzame gevoel.
      Veel sterkte en kom nog eens terug hier.

  9. Beste Marianne, wat een interessante blog heb je gemaakt. Ik ga je zeker volgen. Ik heb sinds 12 jaar de diagnose bip 2. Gelukkig kan ik er steeds beter mee omgaan. Moeilijk vind ik het nog om werken (hbo) te combineren met de ziekte. M.n. De druk, stress en toch weer mijn ambitieniveau en het verplicht tijd voor mezelf nemen ivm met mijn prikkelgevoeligheid. Ik vroeg me af of jij weleens gehoord hebt/ervaren hebt dat je door de medicatie ook gewrichtspijnen krijgt. Ik sport veel maar heb ook chronische knieklachten. Ik begin meer en meer te denken dat dit komt van de opeenstapeling van medicatiegebruik (depakine/paroxetine).
    Heb jij of iemand anders enig idee of hier een verband bestaat? Op internet en in de bijsluiters staat dat er zeer zelden kans is op gewrichtspijnen.

    Veel succes met je blog!
    Ellen

    • Hoi Ellen
      Dank je wel voor je complimenten. Leuk dat je mijn blog waardeert.
      Wat betreft de medicatie: ik heb andere dan jij (lithium), dus ik ken jouw specifieke ervaring niet. Wel heb ik zelf meegemaakt (dat was met het antipsychoticum abilify) dat ‘zeldzame bijwerkingen’ inderdaad op kunnen treden. Misschien kun je op het forum van de VMDB meer info hierover krijgen? Of wie weet reageert hier nog iemand. Veel succes!

  10. Hallo! Eerst en vooral moet ik je zeggen dat je blog erg interessant is! Het lezen van jouw posts heeft me zeker geholpen met het beter begrijpen van bipolaire stoornis.

    Kijk, ik begrijp dat je hier niet voor kan openstaan, maar ik zou het toch graag proberen. Voor ons eindwerk werken ik en mijn groepspartner rond dit onderwerp. We hebben ons toegespitst op wat mensen weten over de stoornis (of denken te weten) en hebben als een extra element een vergelijking van hoe mensen met een bipolaire stoornis het zelf aanvullen hier t.o.v. andere plekken op de wereld.

    Zou je ons eventueel kunnen helpen door via mail enkele vragen te beantwoorden? Het is absoluut oké als je dit niet zou willen!

    Groetjes,
    Jana Naulaerts

  11. hallo Marianne, met veel belangstelling en een traantje jouw verhaal gelezen. Mijn vriend sinds 3 jaar (63), sinds zijn 50 ste ongeveer gediagnosticeerd, slikt zijn medicatie slechts voor mij. Hij ontkent zijn ziekte nog steeds. Hij is opgenomen geweest, elektrotherapie ondergaan, medicatie geslikt en nadat wij elkaar ontmoetten, medicatie weer weggegooid. Na anderhalf jaar ok te zijn geweest kwam de zware depressie, heb ik dus van nabij meegemaakt. Weer opgenomen op mijn aandringen. Nu slikt hij zijn medicatie, is best veel veranderd en zit ik met de naweeën van alle ellende die ik meegemaakt heb met hem. Maarrrr, hij mankeert niks, wil niks weten van therapie. Hoe moet ik hiermee mee omgaan, heb je ideeën? Ik houd nl. veel van die man….

    • Hoi Jantine,
      Dat klinkt behoorlijk zwaar. Ik denk als ik voor zo’n moeilijke situatie stond, waar je eigen geestelijk welzijn ook nogal op het spel staat, dat ik zelf hulp zou zoeken. Dus als hij niet wil: ga zelf en zoek uit hoe je hier wel/niet mee om wilt en kunt gaan en hoe je daarbij goed op je eigen grenzen kunt passen. Hij kent jouw wensen en ik geloof er niet in dat je hem kunt veranderen (je kunt alleen je wens kenbaar maken)

      • dank voor je reactie Marianne, ik bezoek al een psycholoog en nee, ik denk ook niet dat ik hem kan veranderen……

  12. graag had ik van jou, als ervaringsdeskundige een eerlijke mening over de situatie waar ik me in bevind. Al jaren heb ik het vermoeden van manisch-depressief zijn van m’n partner, zonder dat ik er veel over wist eigenlijk.Altijd zag ik periodes, dan somber dan weer alles is goed. Vorige maand is m’n partner plots van me weggegaan, ,naar een andere vrouw, had blijkbaar een affaire, ik vroeg hem ernaar, hij gaf het toe, ik heb hem in een boze furie de deur gewezen, hij stamelde nog dat hij niet van me af wil….Hij is dus toch vertrokken, en omwille van m’n vermoeden ben ik me beginnen te verdiepen. Afgelopen jaar was bijvoorbeeld enorm leuk, veel feestjes, romantisch reisje, festivals ed en toch zegt hij nu dat hij afgelopen jaar niet gelukkig en niet zichzelf was (ik zie hierin een hypomane periode), veel sporten, weinig slaap nodig, veel energie, maar ook soms vlug geirriteerd , zelfs wat grootheidswaanzin, veeel praten, er was geen woord tussen te krijgen. Ik lees nu over mogelijke oorzaken, er is een kindertrauma ben hem en ook vermoedelijk een erfelijk iets…
    In de beginjaren van ons huwelijk deed hetzelfde zich voor, zaten we ook bijna in een echtscheiding, en ik herken nu veel van toen. Nu is hij dus bij die ander(die trouwens helemaal geen type voor hem is, iemand die met spiritualiteit bezig is, en hiermee moet hij in z’n normale doen enorm lachen) heb weinig contact met hem, probeerde hem voorzichtig te zeggen dat hij hulp moet zoeken maar reageerde hier kwaad op. De laatste berichten die ik deze week krijg klinken somber, hij denkt aan me, enzo, terwijl hij 3 weken geleden het nog over z’n nieuwe weg had…Ik hou zo veel van hem, en heb echt het gevoel dat hij deze dingen niet bewust doet, lijkt erop dat hij nu eerder depressief klinkt, ik weet niet hoe ik hierop moet reageren, hij heeft momenteel ook met niemand van vrienden contact, alleen met haar volgens mij, kun je mij raad geven, kan hem niet laten vallen…

    • Je wilt niet weten hoe vaak ik deze vraag ook uit mijn directe omgeving krijg, omdat veel mensen weten dat ik een bipolaire stoornis heb. Het gaat dan ook heel vaak om partners die weglopen/anderszins vervelend doen. Zelfs als ik de persoon in kwestie ken (wat hier dus niet zo is) kan ik er geen zinnig woord over zeggen.
      Vanuit wat ik zelf heb geleerd, over het leven en zo, zou ik bij deze man eerder op mijn eigen grenzen letten. Wanneer heeft hij genoeg narigheid uitgehaald om een iets afstandelijker houding van uw kant te verdienen? Wil hij zelf naar de psych of is dit een eenzijdige ‘reddingsactie’??

  13. Hoi Marianne,
    Sinds een klein jaar is het officieel: Bipolaire II.
    Vanaf het moment dat ik het officiële stempeltje heb gekregen ben ik blij en teleurgesteld.
    Blij omdat ik zoveel herkenning zie en eindelijk die bevestiging dat ik er niets aan kan doen hoe ik ben en/of reageer.
    Teleurgesteld in de hulp.Ben nu al bijna een jaar bezig met maatschappelijk werkster, psycholoog, psychiater etc….etc…. maar tot op heden heb ik nog geen handvatten.
    Zit ook nog eens diep in de schulden en sta dus onder bewind en heb COPD.
    Dit alles bij elkaar vormt zich een soep massa die meer weg heeft van een modderpoel dan een fris ruikend beekje.
    Al met al blijf ik die boei zoeken die ik nodig heb om te ‘overleven’.

    Mijn titel van mijn blog: Stille Stormen zal zeker niet vreemd klinken voor Bipolaire.
    Ik lees veel blogs om te leren omgaan en te begrijpen wat een Bipolaire Stoornis is en waar kun je dat beter dan blogs te lezen van mensen met………….

    In mijn omgeving weten maar weinig mensen hier van…. ook dat is weer zo dubbel: ja ik vertel het! Waarom? Om het taboe wat er op ligt te doorbreken en misschien begrijpen mensen me dan beter.
    Maar ook: nee, ik doe het niet!! Angst omdat alles wat ik dan doe in twijfel wordt getrokken en reacties van: achja natuurlijk…..zij weer……..

    • hoi Stille Stormen, Sorry dat ik niet eerder heb gereageerd. Blijkbaar gaat er iets mis want ik hoor een mail te krijgen van nieuwe reacties. Ik wil je veel sterkte wensen. Je zit zo te zien erg in de fase van je aandoening en jezelf te leren kennen. Dat is niet bepaald een stille storm, gewoon een heftige storm. Ik hoop dat je meer en meer rust gaat vinden en dat er iemand (sociaal-psychiatrisch verpleegkundige?) snel langs gaat komen, waardoor je ziet waar je aan kan haken. Veel succes!

      • Ik ben moeder van een volwassen zoon met een bipolaire stoornis en hij heeft wel hulp van een bipolairteam vanuit ggz maar die helpen niet met Fin.problemen en hij heeft hulp nodig op financieel gebied, hij zit in de schuldsanering zonder begeleiding en heeft dingen niet helemaal gedaan heeft spullen verkocht en daar andere dingen of eten weer voor gekocht dacht dat het allemaal goed was maar dat blijkt niet zo te zijn hij heeft dat gedaan dwangmatig, ondoordacht,impulsief, of hoe je het allemaal mag noemen maar komt wel door de ziekte en nu kan hij geen kant meer op, is zwaar depressief en wil zo niet verder meer het is ook een vreselijke ziekte slikt veel medicijnen waaronder ook lithium maar behalve bipolair heeft hij ook epilepsie en collitus ulceroses en de schuld is gekomen doordat zijn partner er vandoor is gegaan naar het buitenland en hem aan zijn lot heeft overgelaten met de schuld waardoor mijn zoon dus opgenomen moest worden uiteindelijk woont hij nu zelfstandig soms gaat het goed en soms is ook dat heel moeilijk ik help hem daarbij waar ik maar kan maar het vervelende is dat hij nooit schuld heeft gehad maar vanaf toen dus wel, en zo zonder begeleiding is het dus fout gegaan ik heb dit niet geweten dacht dat het allemaal wel liep maar niet dus en nu ben ik zo bang dat dit de druppel voor hem is, daarom zou ik wel willen schreeuwen of er iemand is die zou kunnen helpen hoe ik dit kan aanpakken en vanavond hoorde ik mensen praten over het depressiegala en dacht ik ga eens kijken of ik er iets over kan vinden en zag ik ineens jouw blog wat mij raakte en moed gaf het te schrijven en omdat ik het lot van meerdere mensen, lotgenoten eigenlijk las dacht ik wie weet is er iemand die mijn zoon, die overigens 45 jaar is zou kunnen helpen.
        een wanhopige moeder

      • hallo Netty, wat een heftig verhaal, voor jou en je zoon. Misschien is hier iemand die iets kan zeggen of een hart onder de riem steken/hoop geven. Ik zou je hartenkreet ook elders achterlaten, bv bij de VMDB (vereniging voor manisch-depressieven en betrokkenen). Zij hebben ook een telefonische hulplijn. En ik weet zelf dus niets van hulp bij schuldsanering, maar hopelijk kun je daar via google iets over vinden of weet iemand die dit leest daar wat vanaf.Veel succes en ik hoop dat je zoon kracht kan vinden en jij met hem

  14. Wat een mooie blog!!!! Wat goed dat je dit allemaal opschrijft. Ik mis het lotgenotencontact en daarbij vind ik het moeilijk om nieuwe mensen te leren kennen. Het onbegrip, alles wat ik moet uitleggen. Bij voorbaat vermoeid me dat al. Ik heb daarom een forum opgezet. Af en toe even met mensen omgaan, die je niets hoeft uit te leggen. Het zit behoorlijk in de beginfase, lol, maar als het gaat lopen kan dat wel heel fijn zijn. Kom allen! haha..Hoe dan ook, ik kom hier zeker terug. Groetjes

    • Anoniem, vanaf mijn achtiende deed ik raar, ging op vakantie en wou daar blijven,in 1998 beviel ik van een prachtige dochter, maar ik deed opnieuw heel raar werd opgenomen, direct naar de isoleercel en zo ging het een tijde verder. Mijn vriend verdween samen met mijn dochter. Uiteindelijk werd bevestigd dat ik bipolair was.

      Ik werd van het ene ziekenhuis naar het andere gebracht, telkens met isoleercel, injecties om te kalmeren.en ik schommelde voordurend tussen een manie en zware depressie. Ik krijg momenteel ook lithium en heb 15 ect acher de rug zonder resultaat. Momenteel ben ik terug depri en apatisch naar familie en vrienden. Wanneer stopt die ellende!!!mijn dochter van 17 begrijpt dit niet en gaat dus meer naar de papa. Ik ben nu 48 jaar en soms denk ik dat het niet meer goed komt.
      Maar ik moet blijven vechten voor mijn dochter en famile! Ik wens niemand deze ziekte toe en ik hoop voor iedereen dat we de kracht hebben om hierdoor te komen.

      • Lieve anoniem. Wat een heftig verhaal en inderdaad: zo kan het ook lopen. Het kan een heel grillig en ernstig verloop hebben. Ik hoop voor jou dat je je eigen ‘gebruiksaanwijzing’ weet uit te breiden (met een goede hulpverlener) zodat die cyclus van opnames doorbroken kan worden. Wat een ellende. Ik vond 1 al te veel.
        En natuurlijk als mede-moeder alle goeds gewenst voor je dochter en voor jullie band.

  15. Heftig. Wellicht klopt het dat iedere 4de een psychiatrische ziekte heeft. Stemmingswisselingen ; heel erg.
    Zou niet weten hiermee om te gaan.
    Na mijn eerste zwangerschap die na 3 maanden zwanger te zijn dood bleek te zijn was ik depressief. Kon er niet mee verder. Waarom ik bij mijn eerste kind en 2 schoonzussen resp. zwanger voor hun 2 de resp. 3 de kind.
    Na een tijd als jonge meid in een psychiatrische inrichting werkzaam te zijn geweest, ben ik naar een thuis voor dubbel gehandicapten gegaan. Een stuk rustiger voor mij ondanks de gedraggestoorden. Super leuke tijd. Daarna trouwen zwanger kindjes. Gelukkig geen problemen meer gehad. En omscholing tot secretaresse. Dasr had ik niet genog rust voor. Dan maar zwemlessen geven aan kinderen. Altijd leuk.

    • Hallo, dank je wel voor je reactie. Met stemmingswisselingen leren omgaan is ook echt niet gemakkelijk. Maar het is wel te leren (en dan nog is het af en toe moeilijk, natuurlijk). Wat leuk dat je nu een mooi gezin hebt en zwemles geeft. Dat heb ik ook een tijdje gedaan, maar dan waterpolo-les (dit is meteen een verklaring voor de foto op mijn website 😉 ). Alleen zijn mijn dochtertjes er helaas niet voor te porren….

  16. Goede dag,
    Sinds 5 jaar heb ik eindelijk een diagnose. Ik was toen 35. Maar een turbulent leven gehad.
    Veel gezien en veel mee gemaakt. Ik heb 11 jaar lang verscheidene medicatie geslikt oa. Lithium, paroxetine en seroquell. Ook heb ik 9 maanden lang 5 dagen per week therapie gehad. Bij deze therapie veel handvatten gekregen. Echter doordat ik zo’n zombie werd van de medicatie kon ik deze handvatten niet toepassen.
    Ik heb mij ook afgelopen december en laatste kans van leven gegeven en ben gestopt met alle pillen had er 7 tot 10 per dag.
    De eerste weken waren moeilijk en koste veel discipline. Maar nadat de afkick verschijnselen over waren en ik mijn slaap weer kon pakken ging er een nieuwe wereld voor mij open.
    Op dit moment ruim een half jaar verder begin ik weer mijn leven op te pakken. Met vrijwilligerswerk.
    Ik sta nog steeds onder behandeling van een spv, psychiater en psycholoog. En de zijn ook erg tevreden en we zijn de hulp aan het afbouwen.
    Wat ik jullie wil meegeven is dat als je ondanks alle medicijnen niet een levenswandel leven lijd vraag dan om een goede therapie en probeer zonder medicatie. Zorg wel dat je een juiste begeleiding heb.
    Bij mij heeft dit mijn leven gered…

    • hoi Koen, bedankt voor je verhaal. Mooi verhaal en gelukkig een goed einde. Ik slik wel medicijnen en dat blijf ik voorlopig ook doen omdat ik nog steeds soms een episode heb. Maar daarnaast probeer ik wel van alles op het gebied van therapie, om mezelf beter te begrijpen, om beter te voelen wanneer er zo’n episode aankomt. Ik ervaar dat als heel nuttig. De onrust in mijn hoof is echt veel minder geworden de laatste jaren en ik voel me steviger in mijn schoenen staan. Dit komt ook door hele andere zaken, zoals de mensen die ik om me heen heb. Voorlopig zie ik nog weinig effect op het aantal episodes, maar ik hoop daar nog steeds op, dat die verminderen. Overigens heb ik aan de ene therapie meer gehad dan aan de andere, ze waren ook niet allemaal in de psychiatrie. Het is en blijft toch een heel persoonlijke zoektocht naar je levensgeluk (tja, wie is daar nu niet mee bezig, alleen wij net een beetje anders…. )

  17. Hallo Marianne,
    Eerst en vooral: zeer behulpzame blog. Ik heb er veel aan gehad. Helaas zit ik met veel vragen.
    Ik ben 28 en mama van een 2-jarige dochter. Er is nooit (manische) depressie vastgesteld bij mij, simpelweg omdat het in mijn ogen niet bestond. Ik dacht dat depressiviteit en alles wat daarrond hangt een mooi excuus was om niet meer te moeten gaan werken en in de zetel te hangen. Raar, want ik heb net beseft dat ik eigenlijk zelf al worstel met depressiviteit sinds mijn 14 jaar en sindsdien nog geen moment gemoedsrust of geluk heb gevonden. Er zijn momenten dat ik alles aankan, en op die dagen kan ik mijn hele huis poetsen, koken, gaan werken en ’s avonds nog de energie hebben om met mijn dochter naar de speeltuin te gaan. Op deze dagen neem ik ook makkelijk impulsieve beslissingen, zoals “Hey, ik ga eens een luxereisje boeken naar Turkije!”… En dat doe ik dan ook onmiddelijk. Andere dagen (dit komt veel vaker voor als de “goeie” dagen) kan ik mijn bed niet uit, moet ik mezelf naar mijn werk sleuren, en heb ik het gevoel dat ik niks waard ben. Soms duren deze periodes zo lang dat ik begin te spelen met de gedachte aan zelfmoord. Zoals de laatste 3 dagen.
    Jammer genoeg ben ik, zoals jij, niet hoogbegaafd en heb ik er, qua studie en werk, nog niet veel van terecht gebracht.
    Maar ik vermoed dus dat ik bipolair ben, of althans zwaar depressief. Maar wat nu? Moet ik naar de huisarts, kan zij mij wel helpen? Ook ben ik doodsbang dat ik opgenomen zal worden, ik heb daar geen geld voor en ik moet voor mijn dochter zorgen. Maar ik ben moe, ik kan me niet langer meer zo voelen en ik weet niet waar ik nu naartoe moet?

    • hoi Mieke, bedankt voor je reactie. Ik herken wat je zegt over depressie niet serieus nemen. Ik had vroeger een vriendin met een depressie en hoewel ik haar zeker niet als een aanstelster zag, ging ik er op een bepaalde manier vanuit dat zij het juiste knopje niet kon omdraaien en, natuurlijk, dat ik dat wel zou kunnen in een dergelijke situatie… Beetje cynisch, maar ik denk dat veel mensen dit denken tot ze het zelf tegenkomen.

      Maar die eerste stap van beseffen dat het anders moet en dat je daar misschien wel hulp bij nodig hebt, is een belangrijke stap. En die ben je nu aan het nemen. Je verhaal klinkt voor mij erg herkenbaa, maar ik kan natuurlijk geen diagnose stellen. Naar aanleiding van wat je vertelt zou ik zeker (zsm) de huisarts opzoeken. En alles noemen (ook de pieken). Over je zelfmoordgedachten: je zou daarnaast ook contact op kunnen nemen met 113 online (chatfunctie hebben die). En mbt je angst om opgenomen worden: dit gebeurt niet zomaar zonder je toestemming. Ja, bij mij wel, maar op dat moment was ik sowieso niet meer in staat om voor mezelf te zorgen, laat staan voor kinderen (die had ik gelukkig nog niet). Zo verloopt deze ziekte (die jij niet eens hoeft te hebben) echt lang niet bij iedereen, hoor, maar serieus nemen is wel nodig. Dus neem die (ik weet het, enge) eerste stap en ga naar de dokter en vertel je zorgen.Veel succes en vooral ook beterschap in je huidige situatie.

  18. Hahaha… “Het is geen kattenpis, deze ziekte.” Dat is precies de afsluiter waarmee ik ook altijd eindig, na weer iemand in het kort te hebben uitgelegd wat Bipolair inhoudt.

    Mooie website Marianne…

  19. Hey Beetje Bipolair,

    ik stond er niet bij stil, dat er een ‘ziekte’ kan zijn, waar ik aan lijd. Blijkbaar zijn er symtomen, zoals hierboven duidelijk beschreven, die zich bij mij manifesteren. Ik dacht, een slechte dag of een slechte week, maar schijnbaar kan het toch wel dieper zitten. Klaarblijkelijk ben ik ook ‘veroordeeld’ met deze aandoening en heb er persoonlijk geweldig problemen mee, deze toe te geven. misschien ben ik te voorzichtig, om toe te geven dat er problemen zijn. Met iemand erover te praten, naar een ‘shrinck’ te gaan, het stelt bij mij vele vragen… Door het feit, dat ik nu jullie reakties lees, uit eigen ervaring ondervind, welke etterbak ik nu wel geworden ben, is het fijn, om te lezen dat ik blijkbaar , niet de enige ben, met dit soort probleem. Alleen de stap te maken, om hulp te vragen, blijft wel ver weg. Mijn fammilietoestand laat dit niet toe, door de ‘djerk’ die ik geworden ben, maar te ondervinden, dat het haalbaar is, om ervoor te gaan, steunt enorm.
    Bedankt, voor je blog, je geeft meer steun dan je kan indenken.

    Ik denk, dat ik de stap maak, om eens te weten te komen, wat er met me scheelt en wie ik ben……

    Mvg,
    Tony

    • Dat is een dappere stap, Tony.
      Het is moeilijk jezelf te diagnosticeren, maar als je niet blij bent met hoe je je leven nu aanpakt, lijkt het me heel goed, en dapper, om de zoektocht te starten. Veel succes en ook doorzettingsvermogen gewenst!

  20. Wauw goed van je zo je vertel doen (jezelf kwetsbaar op stellen) Ik heb zelf een verstandelijke beperking en autisme en vind het ook fijn om mijn verhalen kwijt te kunnen op mijn blog! Complimenten ga zo door! (je mag altijd een kijkje nemen op me blog)

    • Dank voor je complimenten Yoni! Je bent vergeten je blog-adres erbij te zetten, dus dat doe ik even: http://yonivanekkendonk.blogspot.nl/
      Ik vind je site erg mooi en wat je schrijft is op een bepaalde manier zelfs herkenbaar. Met mij ging alles goed op school en ik was een braaf meisje. Maar emotioneel was ik gewoon precies zo oud als ik was en in die zin werd ik ook vaak overschat en gezien als degene die het ‘verstandigst’ moest zijn.
      Gewoon je ding doen, ook al gaat het wat langzamer, vind ik een geweldig motto overigens. Veel succes met je blog en alles wat je wilt ondernemen.

  21. Hoi Marianne,

    Ik kwam je blog tegen door naar “hypomanie + hoogbegaafd” te zoeken.
    Ikzelf zit al een tijdje ziek thuis en ben nu via de basis ggz voor een depressie in gesprek met een psycholoog. Wat nu ter sprake komt is een duidelijke hypomane periode die ik na een zwaar ongeluk heb ervaren. Ik wordt nu doorverwezen naar een psychiater voor onderzoek. Ikzelf twijfel nu enorm of ik een bipolaire stoornis heb of dat er andere verklaringen mogelijk zijn. Bij mijn ongeluk heb ik een schedelbasisfractuur opgelopen en ondanks dat er geen hersenletsel is geconstateerd, lijk ik in scherpte, karakter en prikkelbaarheid veranderd te zijn. Anderzijds zijn de veranderingen ook te verklaren aan de hand van de gebeurtenissen na het ongeluk en het gebruik van soft drugs.

    In een gesprek met de psycholoog werd doorgevraagd naar ander manische of hypomane periodes. Ik gaf zelf aan dat ik meer periodes heb gehad wat ikzelf als flow ervoer.
    http://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/150326-positieve-psychologie-van-klachten-naar-krachten.html/ Hierbij was het zo dat ik in korte tijd enorme hoeveelheden aan informatie kon verwerken, analyseren en tot product kon verwerken. Mijn zorg is nu dat voor de psycholoog deze flow ervaringen de doorslag waren voor doorverwijzing naar een psychiater.

    Hoe langer ik erover nadenk beangstigd het me dat ik voor bipolair geïndiceerd ga worden.
    Ik krijg daarbij het gevoel dat mijn omgeving en ook ikzelf mij in een hokje gaat plaatsen waarin ik mij gevangen zal voelen. Een beetje wat jij schrijft over zelfstigma.
    Voor mijn ongeluk had ik de “flow” ervaringen ook al en heb deze altijd als positief ervaren. En normaal gesproken kwamen deze ervaringen altijd voort uit doelgerichtheid.

    Bij de psycholoog kwam in een eerder gesprek ook het vermoeden van psychosociale problematiek in verband met hoogbegaafdheid aan de orde. Iets wat een naast familielid en psycholoog al jaren voor mijn ongeluk opperde.
    Zoals ik lees in je blog onderzoek je zelf ook je problematiek in verband met hoogbegaafdheid. Misschien heb je dit onderzoek al eens gelezen? http://www.dekinesioloog.nl/sites/default/files/Hoogbegaafdheid.pdf/
    Voor mij gaf dit heel veel herkenning.

    Ik zou graag van mijn depressies en ongelukkig gevoel afkomen en wil daar best op worden gediagnosticeerd. Ik ben echter bang dat als ik in een werksituatie blijf zitten waarin ik mij gevangen en beperkt voel. Aan de andere kant lijkt een bipolaire diagnose de oplossing om problemen met de werksituatie te beëindigen. Toch voorzie ik dan verdere problemen omdat ik met het stigma bipolair verder zal moeten leven en me dan uitgesloten zou kunnen voelen. Daarnaast voorzie ik ook economische problemen en problemen met mijn sociale omgeving.
    Natuurlijk is er nog helemaal niets gediagnosticeert maar als het daadwerkelijk zo is dat ik hoofdbegaafd ben en daar psychosociale problemen bij ondervind ,zou ik meer baat hebben bij specifiek werk de juiste medicatie en juist wel periodes met flow om dingen te bereiken.
    Het probleem blijft echter dat ik nu (op het moment dat niets vaststaat) te onzeker ben om doelen vast te stellen en in een flow te raken waarmee ik de situatie naar mijn hand kan zetten. Voorlopig probeer ik dan maar met regelmaat, gezond leven en rust uit mijn depressie te komen.

    Dank je voor je blog waardoor ik nu even in staat was alles op een rijtje te zetten.

    • Hallo Manna, ik zou je graag wat uitgebreider willen antwoorden, maar dat is denk ik handiger via de mail. Wat me als eerste opvalt is dat je alles in hokjes wilt plaatsen (ook wel logisch als je nog geen diagnose hebt) en zelfs een evt. diagnose bipolair strategisch in zou willen zetten (!) ivm je werk. Dat klinkt enorm rationeel allemaal (herkenbaar!), terwijl je nu een probleem hebt met je gevoel (depressie). Ik kan natuurlijk niet obv wat jij zegt, beoordelen of er nog meer is (bipolair). Mocht je met deze of gene hulpverlener verder gaan, zou ik er idd in overleg wel de nadruk op leggen dat je aan de huidige symptomen (depressie dus) wilt werken. Ik ben te mailen via beetjebipolair@gmail.com

  22. IN GEDACHTEN.

    In gedachten ben ik nergens en het leven dat staat stil.
    Mijn gevoelens zijn ver weg en er zijn dagen dat ik niet meer wil.
    Nee het leven dat is doelloos en soms wil ik echt ver weg.
    Ver van deze aarde ja echt wel heel ver weg.
    Duizend mensen lopen langs mij maar niemand ziet me staan.
    Ik sta er echt “heel stil” en laat mijn tranen gaan.
    Het leven is zo donker het licht komt niet naar mij toe.
    Ik wil ook niets meer eten en ben zo ontzettend moe.
    De post stapelt zich op….er is niets waar ik voor vecht.
    Ik heb alleen maar schulden en alles wat ik had dat is weer weg.
    Ik ben zo ontzettend boos en begrijp er echt helemaal niets van.
    Er is echt niets wat ik nog wil en echt niets wat ik nog goed kan.
    Zo worden dagen weken en de tijd die staat echt stil.
    Ik zie het leven niet meer zitten en heb het koud en kil.
    Maar dan komt plots die dag dat ik weer wat warmte voel.
    Het leven stroomt weer in mij en geeft me weer een heel nieuw doel.
    De zon begint te schijnen en mijn gevoelens komen terug.
    Ik stap uit het donker en en voel de frisse lucht.
    Duizend mensen lopen langs mij en iedereen ziet mij weer staan.
    Ik sta ook niet meer stil en laat al mijn gevoelens gaan.
    Een miljoen ideeën nee het kan echt niet meer stuk.
    Ik zweef echt door de dagen en barst van het geluk.
    Ik hou zo van het leven en het leven houdt van mij.
    Ik wil wel Honderd worden ik voel me vrij en blij.
    Zo worden dagen weken en de tijd die vliegt voorbij.
    En dan komt” plots” die dag weer en is alles weer voorbij.
    Er zijn zelfs momenten dan ben ik net als jij.
    Dan is echt alles in balans en hoor ik er gewoon weer bij.
    Net als al die gewone mensen heb ik weer een auto en een baan.
    En kan ik elke dag weer werken en er gewoon weer tegen aan.
    Een vrouw een kind zelfs vrienden en familie waar ik zo van hou.
    Dan is het leven mooi en ben ik het leven trouw.
    Mijn pieken en mijn dalen die maken het leven zwaar.
    Ik kan er niet aan wennen mijn gevoelens zo door elkaar.
    De ene dag ben je God en de andere dag het liefst dood.
    De problemen die ik veroorzaakt heb die zijn ontzettend groot.
    Maar toch ben ik een “mens”van vlees en van bloed.
    Ik heb spijt van al de dingen die ik een andere mens aan doe.
    Het leven is soms mooi maar vaker heel erg zwaar.
    Maar gelukkig heb ik jou en sta jij altijd voor mij klaar.
    Door al die jaren heen was jij mij altijd lief en trouw.
    Jij bent mij beste mensje en ik hou zoveel van jou.
    Een bipolaire stoornis dat maakt het leven raar.
    Mensen komen mensen gaan maar jij staat voor me klaar.
    Ik kijk soms in de spiegel en dan zie ik jou staan.
    En begrijp dan ook weer goed waar het leven om kan gaan.
    Soms ben ik net als ieder ander “gewoon” of heel normaal.
    Maar geloof me echt ik hou van jou en daarom vertel ik mijn verhaal.
    Niemand kan begrijpen of voelen wat ik voel.
    Maar er zijn andere mensen die weten wat ik bedoel.
    Het zijn mijn lotgenoten soms manisch soms depressief.
    Geen mens is het zelfde maar van binnen zijn we allemaal mooi en lief.
    Ik wil je dan ook bedanken voor alles waar ik zoveel van genoot
    Ik blijf voor altijd bij je zelfs na de dood.
    Er is geen hel of hemel en daarin vind ik mijn balans.
    Toch zal ik altijd over jou waken je bent mijn trots en gaf mij elke dag een nieuwe kans.
    Deze gedachten die zijn van mij maar ik deel ze nu met jullie heel open en heel vrij.

    Dit is mijn omschrijving van één van de vele fases in mijn leven..
    PersoonlIjke Motivatie “alles komt goed”

    PG 48 jaar en een leven lang bipolair…

    • Lieve PG,

      Ik werd ontzettend geraakt over jouw verwoording van je gevoelens. Zo gigantisch herkenbaar! Precies zoals ik het ervaar. De pieken zijn zo fijn en lijken zo ver weg als er dat diepe dal weer is. Ik ben blij voor jou dat je iemand om je nog steeds iemand om je heen hebt. Ik heb ook fijne mensen om me heen en mis gigantisch het maatje en de man die met mij 35 jaar lief en leed heeft gedeeld. Helaas nu weer alleen zo verlangend naar zo n bijzonder iemand die deze moeilijke reis mee bewandelt.
      Inmiddels 55 zonder baan en partner mede door deze stoornis.
      Dank voor het delen van je gevoel geeft me toch een zekere mate van rust dat ik niet alleen hierin ben.

  23. Dank je voor het kijkje in je leven! Veel is herkenbaar voor mij, die na 25 jaar een diagnose en daarna eindelijk het “paracetamolletje” voor de innerlijke pijn vond . Ik lees over het gebruik van Lithium en zie ook namen van andersoortige medicijnen. Zelf heb ik (heel wat geprobeerd) het meeste baat bij een middel dat in NL nog maar weinig wordt voorgeschreven bij bipolaire stoornissen maar dat in de VS veel gebruikt wordt. Lamotrigine is van oorsprong een medicijn ontwikkeld voor epileptici. Het bleek een interessante bijwerking te hebben: het is stemmingsstabiliserend. Ik heb relatief weinig last van bijwerkingen en hoewel de diagnose bipolair wel slikken was, gaat het sinds ik Lamotrigine slik écht beter met me!

  24. Een stukje fietsen en een ijsje eten om je wat beter te gaan/moeten voelen heb je heel mooi verwoord! Hoe vaak ik wel niet dat soort goed bedoelde woorden gehoord… Ga op tijd slapen, neem je pillen braaf in, wordt weer op tijd wakker en zorg vooral dat je geen stress hebt of krijgt. Het is allemaal maar een moeilijk en vaak voor mijzelf een niet te begrijpen verhaal van vertrouwen, wantrouwen, verdriet, nachten op met waanzinnige hersenspinsels en vooral een lange adem hebben en in jezelf blijven (of weer gaan) geloven op de moeilijke momenten vooral nu de gezondheidszorg zo uitgekleed wordt en de mensen die ons moeten begeleiden eigenlijk geen tijd meer krijgen en de ‘grote boze pillen meneren’ ons zo veel mogelijk willen laten slikken aangezien daar het geld zit en je toch wel een makkelijk slachtoffer bent naar mijn ervaring. Dit soort forums doen mij goed! Er zit humor in, eerlijkheid en we kunnen veel van elkaar leren!

      • Dank je voor je compliment!
        Ik heb het “nummertje 2” gekregen (type 2 dus) en zit nu al 3 jaar in een roes van hoe ga ik nu in godsnaam weer wakker worden, ze noemen het rapid cycling nou ik noem het een heule lange nachtmerrie…
        Soms reageer ik heel vel of overdreven op dingen en soms veels te zwaar wat zorgt dat je langzaamaan niet meer durft op te vallen omdat je soms niet meer weet wie nou de echte ik is.
        Dit soort reacties geven mij toch weer meer moed en kan er ook veel van leren, ik ga straks is effekes op die andere site kijken ik ben heel benieuwd!
        groeten mike

  25. Hmm ik lees nu zo jouw blog. Wat rond aan het surfen wat tja, sinds vorig jaar zit ik in de molen. Het begon met een diagnose zware depressie, antidepressiva en ik sloeg totaal de andere kant op, maar niet compleet in de manie. Psycholoog had wat punten opgenoemd, nadat ik moest stoppen met de medicijnen, gezegd dat ik er veel van herken, had begin 20 ook al depressie en daarna ging het ineens erg goed en toen was dat weer genormaliseerd. Dus psycholoog belt met huisarts, huisarts verbaasd, belt minder psychiater, eenmalig consult.

    Ik erheen, had last van angstaanval, moest met ov, en nieuw persoon. Maar goed eenmaal daar, life chart bijhouden en vervolg afspraak, waar wederom mijn huisarts beetje van opkeek mij hij erkende wel dat ik wel ineens er weer erg goed uitzag, terwijl enkele weken van te voren nog suïcidale gedachten had.

    Ik voel me nu nog steeds erg blij, maar ondanks ik eigenlijk ergens vind dat ik niet nodig vind om welke maand te contacten met psychiater, ben ik ergens wel blij dat ik nu serieus genomen word. Mijn vorige huisarts had gezegd, zit tussen je oren… Hmm ja duh in mijn maag zal het niet zitten?

    Hij houd me in de gaten, ik kan bellen wanneer ik gevoel heb het mis gaat of me bv erg slecht voel, mijn vriend houd me goed in de gaten, zegt ook elke dag dat ik mijn life chart in moet vullen, dit vergeet ik momenteel veel. Ik dingen die hem op vallen moet ik van hem noteren. De vermoedden is bipolaire stoornis type II maar toch is er beetje twijfel. Ondanks ik niet van stempels en labels houd, hoop ik toch eindelijk iets te weten te komen over hoe en waarom ik me soms zo out of character gedraag.

    Het is moeilijk om met mensen te praten want iedereen voelt zich toch wel keer down of happy. Zucht ze begrijpen niet dat het soms beangstigend kan zijn… Ik weet mezelf momenteel geen houding te geven maar ben bij dat er een blog is wat voor mij toch herkenning is.

    Dank je wel

      • Hey is zo ver, een diagnose, bipolair type 2. Tja dat zit je dan. Enerzijds ben je blij, eindelijk een naam eindelijk uitleg. Dan, omdat mijn depressies toch steeds zwaarder worden, met alle gedachten van doen, toch aan de lithium.

        Kom je thuis, en dan ineens komt ie binnen. Pfoe wat is dat zwaar. Het zeggen tegen mensen die dichtbij je staan, sommige pakken het enorm goed op, andere… Tja beetje jammer, valt tegen.

        Maar, ik word geholpen, mensen om mij heen ben ik erg dankbaar.

        Komende weken is het afwachten wat de lithium gaat doen. Ik zit alleen nu even met teveel energie en gefrustreerde gedachtes en dacht laten we deze blog weer even opzoeken haha. Wilde toch even update geven.

  26. Mijn man is Bipolair wij zijn bijna 50 jaar getrouwd gelukkig en ongelukkig.
    Sinds 25 jaar heeft hij medicijnen antidepressieva hij hangt tegen het manische aan soms.
    De pillen zijn moeilijk intestellen als je alcohol drinkt is het gauw te veel en zonder te weinig.
    Ik gun hem zijn drankje al gaat het wel eens fout.
    Ook mijn dochter heeft het. Ze is 42 maar wordt gauw manisch dus geen antidep.
    Ze heeft wel antipsychotica geslikt omdat ze in een waan iets deed waar wereldnieuws ze mee haalde. Opgenomen geweest.
    Nu slikt ze niets ze is heel prikkelbaar en gauw boos.
    Ze wil ook dingen die misschien niet haalbaar zijn voor haar.
    We steunen haar zoveel mogenlijk ook financieel momenteel.
    Ze is gepromoveerd en dus heel slim, maar ze leeft van een uitkering

  27. Veel sterkte Leentje. Ik heb geen goed advies voor jou. Haal je al ergens steun uit? Bv. een groep mensen die ook ervaring hebben met betrokken naasten met deze aandoening?
    Wat betreft je dochter: het zou kunnen dat ze nu bozer/ snel prikkelbaar is, omdat ze juist beter voor zichzelf opkomt (dit had mijn moeder nl. ook over mij kunnen zeggen, gelukkig wel een tijdje geleden)? En wat niet haalbaar is….wie zal het zeggen? Ik heb die promotie tenslotte ook gedaan NA de diagnose. Alleen was het voor mij wel handig om het in kleine stapjes te doen, allemaal.
    Maar het is heel lief dat jullie haar steunen en ik ken je situatie verder niet, maar ik merk dat ik vooral met je dochter mee kan denken. Ik voel wel aan je stuk, dat je het er vaak moeilijk mee hebt en dat is ook logisch. Hopelijk lukt het ook jou om hoop te houden. Je dochter is slim, dat is in ieder geval een handige kwaliteit, waar jij ook op mag vertrouwen.

  28. Hoi wat fijn om dit te lezen bij is 3 maanden geleden een bipolaire stoornis vast gelegd na een hevige manie ik wil graag weten wat het best voor mij werkt wat ik kan doen om dragelijk te leven en voor mijn gezin zorgen

    Bvd Dave Winnik

  29. Blij iets goeds over bipolaire stoornis te vinden in het Nederlands!
    Ik woon in Australië en het valt me op dat er in het Engels (vooral Amerikaans) veel info te vinden is maar dat in mijn eigen taal zwaar behelpen is.
    Er is wel wel vaak onvolledige prietpraat in voor de ‘gewone’ mens onbegrijpelijke medische termen die bij lange na de lading niet dekken.
    Geen enkele dokter of psych hoe lang hij/zij ook gestudeerd heeft kan in het hoofd van iemand met een bipolaire stoornis kijken laat staan zich verplaatsen.
    Een blog als de jouwe geeft meer inzicht en dat is fijn ook al zijn we natuurlijk (net als ‘normale’ mensen) niet allemaal hetzelfde.
    Dankjewel!

  30. Vind het super interessant, (ben man en halverwege de vijtig),maar heel lastig.
    Als ik terug kijk naar mijn langste relatie (21 jr)Beëindigd sinds 2013, dan is het toch wel “duidelijk”dat mijn ex (vrouw) toch wel heel veel narcistische dan wel kenmerken van manisch depressieffiteit had. Helaas allemaal achteraf. Dus heb mij er in verdiept maar dan nog….hoe moeilijk is dat.
    Ben vooral benieuwd naar hoe je jezelf ertegen kan wapenen dan wel mee omgaan, ik ben intuïtief vrij sterk en geef graag. Beetje het verhaal van Echo en Narcissus. ..Van mijn ex heb ik afstand kunnen nemen, ondanks pogingen van haar zijde maar goed dat is klaar.
    Nu heb ik een dame ontmoet die ik graag beter zou willen leren kennen en dan bedoel ik misschien wel ook lichamelijk. Gesprekken gaan leuk echter zij heeft aangegeven Man.Depr. te zijn ,volgens diagnose, en zij heeft daar medicijnen voor..hoe nu verder want eigenlijk kan ik niet zo veel negatieviteit ontdekken , ken haar nog niet zo heel lang (twee maanden)maar toch… Hoe allert moet ik zijn…wat kan of moet ik laten, of moet ik juist wel doen..Wil eigenlijk niet nog een keer teleurgesteld worden..
    Maar zoals ik eerder zei ben ik een ontvanger en wil er graag voor iemand zijn, is dat überhaupt mogelijk wanneer iemand aangeeft te leiden aan m. p. Ze is zelfstandig (zzper) , een dochter(20) en een goed sociaal leven.
    Hoe serieus kan , mag/moet ik diegene nemen , ze is een vijftiger dus ze kent haar makken…!

    • Beste p.d.
      Ik denk dat zij zichzelf een stuk beter kent dan dat wij haar kennen naar aanleiding van je korte stukje. Ze is zoveel meer dan haar diagnose. Ik zou je voorstellen om je vragen en onzekerheden bij haar neer te leggen.

  31. Ik vind je blog ontzettend inspirerend. Ik heb zelf ook een bipolaire stoornis, en ik denk al lang na over het starten van een eigen blog. Ik wil ook graag mijn ervaringen delen, en mijn kijk op de ziekte uiten.
    Ik ben erg onder de indruk van wat jij hebt bereikt, en de manier waarop jij naar een bipolaire stoornis kijkt. Ik vind je verhalen heel verhelderend!

  32. Ik zit nu het laatste half uurtje op mijn werk en google weer een keer de term Bipolaire in. Waarom? omdat bij mij de diagnose in 2006 officieel is gesteld, nu 10 jaar geleden. Er is nogal wat gebeurd in de afgelopen jaaaaaaaaaaren en dan ga je bijna denken dat je genezen bent. Het tegendeel is echter waar, ik steek alleen maar mijn hoofd in het zand omdat niemand het echt merkt. Ik heb een goede baan, maak geen schulden, uiterlijk eigenlijk niets mis mee. Helaas zit de waarheid anders in elkaar. Natuurlijk weet mijn directe omgeving wat ik heb, ik slik ook heel keurig (inmiddels) mijn medicijnen die mijn stemmingen minder heftig maken en dus minder zichtbaar. Ik ben recentelijk hertrouwd met de allerliefste man die ik me kan bedenken maar ik voel dat hij eigenlijk niet weet hoe het in mijn hoofd zit. Door een aantal dingen die er zich in mijn leven heeft afgespeeld en nog merk ik dat mijn grens wel heel snel bereikt is, hoewel op sommige dagen ik onuitputtelijk door kan gaan.
    Op dit moment voel ik mij depressief en het klinkt misschien gek, maar deze blog is de eerste herkenning na een lange tijd. In 2009 heb ik nog 1,5 jaar 4 dagen in de week therapie gehad en in 2014 vrijwillig een opname omdat ik het even niet meer zag zitten. Over de overige ernstige dingen uit het verleden vertel ik nu liever niets omdat ik er nog niet voldoende vertrouwen in heb. Ik zou een boek kunnen schrijven over de ver- en vooroordelen die mensen hebben, alsof ik bewuste keuzes heb gemaakt. Natuurlijk komt er ook een tijd van bezinning, dat maakt in sommige gevallen de schaamte zo diep dat er voor mijn gevoel soms niet mee te leven is. Op andere momenten daarentegen maakt het me niets uit wat men denkt ofwel ben ik periodes redelijk normaal of heb ik de controle dusdanig dat niemand iets aan me merkt.
    Zo, dat is fijn, heel even van me afgeschreven. Ik ga je volgen want ik vind het fijn dat ik niet de enige ben, rotopmerking natuurlijk want ik gun het niemand. Ik vervloek het vaak, hoe graag zou ik een paar keer per jaar een gebroken been hebben, dat is zo lekker zichtbaar en geaccepteerd door de omgeving, krijg je ongevraagd nog hulp ook.

    • Dank je wel voor je bericht. Het steunt mij ook weer. Ik had een tijdje geleden een terugval (zelfs psychotische klachten) en tegelijkertijd, door de extra medicatie, was ik uit sufheid vd trap gevallen en had 2 blauwe ogen. Ie-de-reen was geïnteresseerd in die ogen.. dus je opmerking over gebroken benen snap ik helemaal!
      Ik hoop dat je met je lieve man toch meer kan gaan delen. Mijn partner is wat dat betreft de beste, al kan hij me nooit 100% snappen (wat ik meestal kan accepteren).
      Veel sterkte en ik hoop weer wat van je te lezen.

  33. Hoi
    Goed dat je dit doet – jullie allemaal.
    Ik ben een partner van iemand die een beetje BP is. Ik vind zelf niet dat ‘een beetje’ zo misplaatst is.
    Eigenlijk was ik op zoek naar steun voor mezelf… Een van die dagen dat je op het werk oeverloos zit te googelen hopend naar iets dat helpt…
    Eerst was ik opgelucht toen we 5 jaar geleden leerden wat het was, maar zijn we er nu echt beter aan toe? De zware medicatie jaagt me angst aan, mijn turbulente prachtige vrouw zo futloos te zien… Zo gevat en creatief als ze was, zo afgestompt komt ze me nu soms voor… Het schokt me ook hoe psychiaters na een of twee gesprekken een reeks dingen voorschrijven waarvan je haren overeind gaan staan als je leest wat ze doen. En 20 uur per dag slapen is toch ook geen leven?
    Ze stopte eerder dit jaar en ik kon haar geen ongelijk geven. En ik hoopte ook een beetje dat het allemaal zou meevallen. Dat was dus niet zo en ze besliste zelf opnieuw medicatie te nemen. Naar een psycholoog gaan vindt ze eng…
    Moeilijk voor mij om een rots te zijn, als je zelf twjfelt en bang bent. Het is iets dat je niet kan ‘snappen’ door een handleiding te lezen. Waar de juiste oplossing niet bestaat. En je kan je zorgen en twijfels niet meer met je beste vriendin delen. Je kan haar niet zeggen dat je bang bent dat het nog erger wordt, dat je jezelf soms heel alleen voelt omdat met anderen praten niet hetzelfde is en op verraad lijkt… Dat die kalme energieloze persoon die in bed tv kijkt wel rustig is na de jarenlange tornado’s maar dat je het ook kl_ vindt… Dat je zelf waarschijnlijk met depressie sukkelt maar weet dat dat ‘niet kan’…
    Hopen en doorbijten.

    • Pff ja ik begrijp jouw situatie helemaal! Ik ben gestopt met die medicijnen echter ik ben hypomaan en heb dus niet zo’n zware “stoornis” . Ben al een jaar zonder medicatie en heb heel veel baat bij de visolie en veel gesport. Mijn partner kon na 33 jaar met mij te zijn geweest er niet meer mee dealen. Heb veel bewondering en respect voor jou dat je zo lief meedenkt. Hou vol en denk ook aan jezelf!

      • Haha. Dank je wel, maar ‘lief meedenken’ is mijn hobby… nu alleen nog uitzoeken waar dat ook betaald kan 🙂
        Fijn dat het zo goed gaat zonder medicijnen. Ik heb afgelopen jaar een stoppogibg gedaan, die wegens opkomende psychotische klachten uitgemond is in een verminderpoging. Daar moet ik nog eens over schrijven.

    • Wat een mooi stukje heb je geschreven. Warm, liefdevol, respectvol. Alleen, als ik je partner was, zou ik (ondanks dat ik het vast ook pijnlijk zou vinden) toch graag van je gevoelens en zorgen willen weten. Liever samen huilen, dan dat de een om de ander huilt. Maar… hele persoonlijke keus natuurlijk.
      Nog een praktisch puntje: heeft je partner een beetje meedenkende psych? Die meedenkt over oplossingen voor die 20 uur slaap bv? Dat lijkt me ondoenlijk.

      • Bedankt hoor. Vreemd om met anderen te praten.
        Je gaf me wat ik zocht. Moed waarschijnlijk. Maar ook een paar ideeen.
        Wat natuurlijk in een lange relatie meespeelt is dat je een verleden meedraagt. Met veel vallen en opstaan en pijnlijke herinneringen.
        En communicatie is iets dat ‘verwelkt’ in turbulente tijden, tijden van puur ‘overleven’.
        In ons geval omdat het vooral ging om een soort dubbele bril met 1 vergrotende lens (wat anderen zegden/deden) en 1 verkleinende lens (wat ze zelf zei/deed) en omdat mijn pogingen tot voorhouden van een spiegel niet werkten – niet konden werken.
        Je leert dus 10 jaar lang te negeren en communicatie te beperken. Nu 5 jaar na de diagnose in een wat slaperige maar zachte relatie is het inderdaad misschien tijd geworden om voorzichtig weer wat meer te communiceren…

      • Goed hoor. Je komt over als een vriendelijk persoon. Dat lijkt me in ieder geval een goed uitgangspunt. Veel succes en ik hoop oprecht heel erg, dat het jullie dichter bij elkaar gaat brengen. Moeilijke tijden hebben jullie samen al ervaring mee….

    • Beste GiB,

      Met tranen in mijn ogen lees ik jouw reactie. Ik herken zoveel. Mijn lieve vriend is ook bipolair en ik heb het er soms (en nu) zo verschrikkelijk moeilijk mee. De twijfel en het verdriet, die je zo slecht met je partner kunt delen. Het zorgt voor een groot schuldgevoel, uiteindelijk van twee kanten. Ik ben radeloos in een turbulente periode waarin een kinderwens groot is.
      Wat is het toch een vreselijke ziekte.

      • Hoe moeilijk het ook is, ik pleit voor openheid richting je partner.
        Een aantal maanden geleden ben ik in overleg met de psychiater gaan minderen met lithium, omdat ik al heel lang geen klachten had gehad. Helaas kreeg ik toch weer psychotische klachten (de keer ervoor was 8 jaar geleden). Ik, en mijn man, signaleerden dit gelukkig heel snel en ik was binnen een dag weer van deze klachten af. In de nasleep blijkt nu, een aantal maanden later dus, dat mijn man hier nog last van heeft, omdat hij er erg van geschrokken is. Van de gebeurtenis zelf en van het feit dat dit weer kon gebeuren. Hij heeft dit niet heel erg aan mij laten zien. Ik voel me inderdaad schuldig, maar ook alvast een beetje opgelucht (we moeten het er zeker nog over hebben), omdat ik eindelijk begrijp waar die al tijden voelbare spanning vandaan komt. Die laten bestaan, doet een relatie ook geen goed.

  34. Heel duidelijk geschreven en knap dat je werkt en een gezin hebt. Mijn stemmingswisselingen zijn na een hersenbloeding gekomen. Ben 58 jaar en alleen. Geen kinderen helaas. Ben volledig afgekeurd. Weinig steun, behalve van therapeut. Ben wel mobiel gelukkig, alleen geen auto meer rijden. Verder krijg ik al een aantal jaren eens in de 4 weken een infuus omdat mijn immuunsysteem niet goed werkt. Ben ook nog verhuisd na paar jaar opname. Ik heb medicatie en gesprekken met therapeut. Toch voel ik me bijna nooit blij. Ik voel me buitengesloten en weinig gesteund. Weet niet zo goed hoe verder. Ga dit bespreken met therapeut. Blijf klein beetje hoop houden. Sorry hoor, moest het even kwijt. Jolanda

    • Geen sorry voor zeggen hoor Jolanda. Dank voor het delen van je verhaal. Ook jouw verhaal kan weer iemand helpen. En ik denk dat veel lotgenoten (ik ook bij tijd en wijle, zelfs met mn lieve partner en andere naasten) dat gevoel herkennen van je buitengesloten voelen en (te) weinig steun krijgen. Het is moeilijk te begrijpen voor anderen, wat je doormaakt, en omdat je het niet ziet aan de buitenkant stapt men er te gemakkelijk overheen. Soms ook uit angst.
      Heb je ondanks je aandoening, nog wel leuke/zinvolle bezigheden, was het eerste wat ik dacht na jouw verhaal. Als je ergens voldoening uit kan halen scheelt dat ook in je basisstemming.
      Ik heb nog wel wat kleine tips maar als je er niet op zit te wachten: gooi ze ajb meteen weg 😉
      Zo zit ikzelf bij een facebookgroep,’leven met een bipolaire stoornis’. Geeft wel wat steun. En ik ga soms thee drinken bij het ribw hier in de buurt. Ze hebben soms een koffieuurtje voor mensen van buiten. De mensen die er komen snappen wat het is om ‘iets’ te hebben, en zijn meestal ook nog ns blij dat je komt (geeft dus ook voldoening)

  35. Ik heb een nichtje dat worstelt met deze problematiek. Op het moment gaat. het heel goed met haar maar ze heeft het soms toch erg moeilijk en krijgt dan sterk de neiging om de boeel er weer bij neer te gooien. Dat heeft ze haar hele leven gedaan. Nu is ze 32. Ze is Amerikaans en is voor een paar jaar in Nederland, ze heeft ook een Nederlands paspoort maar kent de Nederlandse taal te slecht om iets te hebben aan dit blog. Weet u. of er ook zoiets in het Engels is? Ik heb haar eroverr verteld en ze zou heel graag willen. bloggen met lotgenoten. Ik hoop dat u me verder kunt helpen, ik kan zelf namelijk niks vinden. Maria

  36. Beste,

    Een jaar geleden werd ik tot over mijn oren verliefd op een 28j vrouw….grappig,intelligent en zéęr knap….na 2 dates besloten om een relatie te beginnen,ik was dan ook overdonderd door deze persoon ! Het leek wel te mooi om waar te zijn,dat is het dus ook….
    Na 2 prachtige maanden en gaan samenwonen omdat we beiden op die moment een nieuwe verblijfplaats zochten begon mijn relatie plots te veranderen in een hel. Ze is altijd agressief en vijandig t.o.v mij en tegen andere mensen poeslief….als ik thuiskom voel ik mij helemaal niet welkom,alles wat ik vraag of zeg is teveel en dit duurt soms wel 3a4 dagen aan 1 stuk en dan gaat het plots weer 1 week goed alsof er niets is gebeurd. Ik heb al veel gelezen over deze stoornis waardoor ik hier bij deze blog ben beland en lees veel uiteenlopende meningen maar wat er bij mij niet goed in gaat is dat ze me graag ziet? Hoe kan je je altijd boos,sarcastish en agressief afreageren op iemand die alle dagen alles voor je doet en ik bedoel alles incl. Ontbijt op bed,aandacht,cadeautjes,bloemen,gaan shoppen,op vakantie….ik doe zo mijn best dat ik op mijn werk uitgeput in slaap val maar niets helpt…..niets…… en als ze dan op werk is hoor ik van ander dat ze altijd lacht,grappen maakt maar eenmaal bij mij in de auto is het enkel haat. Ik ben echt ten einde raad,ze wil geen behandeling enkel zelf xanax,alcohol en cocaine nemen als een bezetene. Ik zie mijn vriendin doodgraag en heb me nog nooit zo goed gevoeld bij iemand maar ik weet echt niet meer of zij mij wel graag ziet. Als ik haar vertel welke domme stoten zij soms uithaald onder invloed word ze boos en ben ik een leugenaar en begint het spel van 4 dagen opnieuw. Ik wil haar echt niet laten gaan maar ga er stilaan aan kapot. Ik zou echt het geheim willen weten hoe men een relatie met een persoon met deze stoornis volhoud.

    Blij dat ik dit eens kan vertellen aan iemand.

    • Hoi Jurgen, Je post aan mij (beetjebipolair) is al een hele tijd geleden. De post raakte mij wel erg, maar ik wist niet goed wat er op te antwoorden, dus heb ik dat niet gedaan. Hopelijk gaat het inmiddels beter met je, met of zonder vriendin. Er zou een plek moeten zijn voor partners, want het is inderdaad vaak zo moeilijk. Ik hoop maar dat ik het mijn man niet ZO moeilijk heb gemaakt en hij zegt van niet, maar… Je situatie klinkt ernstig. Mocht je nog steeds in deze relatie zitten, en het nog steeds zo moeilijk hebben: http://www.ypsilon.nl is een organisatie voor partners / ouders en andere naasten, van mensen met psychose-gevoeligheid.

  37. Hoi,
    Misschien kun jij me helpen. Mijn vriend is bipolair. We hebben nu een flinke tijd verkering en de meeste momenten gaat het intens goed. Hij zegt dan zo vol trots hoeveel hij van me houdt en dat hij kinderen met me wil. Hij zou dit graag al vrij binnenkort willen. Ik ben enorm gek op hem. Zeker op die momenten. Maar soms als hij moe is, wat praktisch elke dag zo is( hij slaapt al heel vroeg, ook in het weekend is hij niet vooruit te branden in de avond) kan hij ontzettend chagrijnig worden. Op het moment dat we dan de verkeerde richting op gaan en ruzie krijgen, scheldt hij me voor vanalles uit. Ineens ben ik een rot vriendin, niet leuk, en scheldt zelfs met woorden die ik hier niet neer zal zetten. Hij is dan compleet niet voor reden vatbaar. Dit slaat zo ineens om, dat ik het vaak niet aan zie komen. De dag erop is alles alweer een stuk rustiger en is hij weer aardig. Ik weet niet wat ik hiermee moet. Naast het feit dat hij echt veel moe is, alles is savonds zwaar en moeilijk en vermoeiend. Ik heb altijd veel energie en erger me er vreselijk aan. Hoort dit bij een bipolaire stoornis? Hij zegt zelf dat het van zijn medicijnen komt. Ik maak mezelf wijs dat als hij ineens zo draait en een vreselijke man wordt, hij het niet zo bedoelt. Maar ik trek het gewoon niet altijd. Zeker als hij ooit kinderen met mij wil, wil ik koste wat het kost voorkomen dat hij zo uitvalt tegen zijn kinderen. Daarbij ben ik bang dat met die vermoeidheid alles op mijn bord gaat komen. Jij hebt twee kinderen en weet wat het inhoudt. Misschien kan jij me vertellen wat je denkt van bovenstaand verhaal.
    Alvast dank,

    Groet

    Lelie

    • Hoi Lelie, ik vind het een goede vraag en ik kan me zo voorstellen, dat meer mensen hiermee zitten. Ik vind het wel moeilijk, moet ik zeggen, om iets te zeggen hierover vanuit mijn eigen ervaring. Ten eerste omdat ik niet de partner ben, maar de patient (client, whatever woord je wilt gebruiken). Ten tweede omdat het bij ons toch wel danig anders ging. Bij mij begon het, als je m’n verhaal hebt gelezen, met een opname van 5 maanden. Daarna was ik nog een tijdje aan de antipsychotica (die maakten me inderdaad erg moe) en op een gegeven moment gebruikte ik alleen lithium. Dat heeft eigenlijk erg goed gewerkt en ik ben daar lang stabiel op geweest. Het eerste jaar heb ik wel heel weinig gewerkt, pas na meer dan een jaar was ik weer volledig aan het werk. Mijn energie-niveau is tot op heden een stuk lager dan dat van mijn man en hij doet idd veel meer dan de meeste mannen (!). Met mijn man, toen vriend, had ik destijds nooit ruzie (nu meer! Kinderen maken je leven alleen maar drukker). Met ons en de kinderen gaat het nu goed. Ik heb ongeveer 1x per jaar wel een episode van een paar weken (zit er nu zo’n beetje in). De kinderen merken er vrijwel nooit iets van. Ik hou hen wel op de hoogte, ik geloof nl. dat het goed is om daar zo open mogelijk over te zijn. Dan pas kun je ook in hun belang bijsturen waar nodig. Mijn man merkt het wel en hij steunt me, terwijl ik van mijn kant zoveel mogelijk mijn best doe om hem te ontzien (en dat lukt dan helaas niet altijd 100%).
      Wat ik zou willen zeggen over jouw situatie: het lijkt me een heel lastige situatie waar je nu in zit. Is er bv. een kans dat het nog ‘bijtrekt’ (heeft hij bv. pas net de diagnose?). Hoe denkt hij zelf over zijn gedrag, waar je toch regelmatig last van hebt? Ziet hij dat ook als een gevolg van de aandoening of als een ander probleem? Heeft hij zelfinzicht wat dat betreft en zou hij er alles aan doen om dat te veranderen? Of voelt hij zich (alleen maar) schuldig, maar zal hij er niet mee aan de slag gaan? ik denk dat het voor elk koppel, met of zonder stempel erop, een goed idee is om een veilige, stabiele, fijne relatie te hebben, voor er over kinderen gedacht wordt. Vind je zelf dat je op dit moment zo’n relatie hebt? Zou je daar aan willen werken als het niet zo is? Ik kan je geen antwoorden geven, maar misschien heb je er iets aan om jezelf deze vragen te stellen? Wat telt hierin is jouw gevoel en niet wat ik of wie dan ook erover denkt.

  38. Allereerst mijn oprechte complimenten voor je openhartige verhaal. Het inspireerd en leert anderen hoe om te gaan met de ziekte. Ik heb zelf bijna een jaar geleden dezelfde diagnose gekregen. En kort daarna een heftige psychose. Nu ik eindelijk wilde toegeven aan medicijnen gaat het beter met mij dan ooit. Ik heb zelf last van onzekerheid door contstant te moeten denken ben ik nu vrolijk of manisch? Ben ik gewoon chagrijnig of is er meer aan de hand?
    Hoe ga jij hiermee om?

    • hoi Elise, dank je wel voor je complimenten en zeker ook bedankt voor je vraag. Ik heb daar zelf ook erg mee geworsteld en vind het heel herkenbaar. Ik ben tot de conclusie gekomen dat het (in mijn geval) niet mogelijk is om die dingen uit elkaar te houden. Ik pas daarom zeker nog wel op mezelf, maar kijk daarbij alleen naar mijn noodplan. Mijn stemming houd ik niet specifiek bij. Ik kan me ook voorstellen dat dat juist wel handig is, bv. als je 1x per dag je stemming noteert en het dan ook kwijt bent verder. Omdat ik mn noodplan eigenlijk maar eens per jaar nodig heb, verkies ik mijn methode.
      Ik proef in je vraag ook een beetje: wat is nou ‘echte’ vrolijkheid en wat niet? Ik beschouw het gewoon allemaal als echt. Dat bipolaire gedoe is, hoe vervelend dat ook kan zijn, een onderdeel van mij. Ik wil er geintegreerd mee omgaan, met mezelf en ook in relatie met anderen. Heel vervelend om daar telkens die aandoening bij te halen. Je kunt ook bedenken dat andere mensen ook wel eens “te” vrolijk of sjagrijnig zijn! Het gaat er om wanneer symptomen echt vervelend worden, dus wanneer jij of een ander er last van heeft. Het is ook goed om het daarover te hebben (met partner, ouders). Je wilt niet bij elke huiselijke onenigheid om de oren geslagen worden met…
      Nou, ik hoop dat je er wat aan hebt en een beetje relaxed ermee leert ‘dealen’. Zeker ingewikkeld puntje en voor mij was het goed om eens op te schrijven.

  39. Hoi Miranda

    Ik heb ook een bipolaire stoornis sinds mijn 25e ongeveer. Ik ben in een manische periode al 3x bij mijn vriend later mijn man weg gegaan. Ik heb 2 kinderen van 21 en 23. In 2013 ben ik weer van mijn man en kinderen weggegaan en ben gaan scheiden. Er waren destijds veel ruzies. Na anderhalf jaar raakte ik zwaarder depressief en raakte in een psychose. Toen hebben mijn man en kinderen mij opgevangen en nu woon ik weer bij hun. Kort nadat ik weer thuis woonde kreeg ik zelfmoordgedachten. En heb ook een poging gedaan. Na 6 weken opgenomen geweest te zijn ben ik nu weer thuis. Ik ben weer omhoog aan het krabbelen. Ik heb altijd nog gewerkt maar zit er nu aan te denken om te stoppen met werken. Ik krijg het niet meer gecombineerd. Binnenkort ga ik therapieën volgen. Mijn man ziet dat niet echt zitten maar ik zet toch door. Ik moet ook voor de valkuilen opletten dat ik niet teveel hooi op mijn vork neem als ik denk dat het weer goed met mij gaat. Ik ben wel tegen veel onbegrip gestuit in de periode dat ik alleen was. Gelukkig krijg ik nu wel veel steun van mensen uit mijn omgeving. Heel veel sterkte Miranda in je verdere leven

  40. Hallo dankje voor je mooie open eerlijk verhaal. Ik heb een relatie met een vriendin bipolaire stoornis type 1-2. Ik zelf heb borderline en hsp. Je raad het al dat onze stemmingen vaak botsen met elkaar en mekaar niet begrijpen. Maar het moeilijkste vindt ik zoals nu dat ze in de depressieve fase zit en ze zo koel is als een kikker. Heeft voor iedereen tijd behalve mij maar ze wil me niet kwijt ik daarentegen voel me afgewezen en angstig om haar te verliezen. Praten kan ze niet zegt ze haar hoofd zit vol ze kan haar gevoel niet onder woorden brengen ik zelf vindt het moeilijk te begrijpen daar ik zo iets heb het zit in je hoofd spuug het dan uit dan kan ik je helpen maar nee helaas. Dus ja ze spreekt liever niet af daar ik wel graag praat en ze houdt zich met van alles en iedereen bezig en ik mag het doen met wat hartjes en kusjes op whatsapp. Ze gebruikt medicatie maar voor mijn gevoel stompt ze alleen maar verder af. En dadelijk komt het voorjaar en dan is ze weer helemaal vrolijk en happy. Hopelijk kun je mij wat handvaten geven hoe ik haar het beste kan benaderen? Hou zoveel van haar

    • Ik blijf ook altijd zoeken naar verbetering en oplossingen. Dus in die zin heb ik me er ook nog niet bij neergelegd. Ik zou nog steeds graag willen dat er wat medicatie af kan. Vorig jaar ben ik 1 pil minder gaan slikken (lithium), maar bij de 2e pil minder, ging het bergafwaarts. Dus nu maar weer even pauze aan die kant. Wat mij erg geholpen heeft, is van de ene kant om goed te kijken naar mijn slechte periode (in mijn geval is dat de psychose): hoe ziet dat er uit? Hoe komt dat? Wat gebeurt er dan met mij? Ook: waar komt dat vandaan? Van de andere kant heb ik me geconcentreerd op mijn herstel, dus het weer opbouwen van mijn leven (opleiding, werk, relaties en vooral zelfvertrouwen). Anyway: voor iedereen loopt het paadje anders en ik geloof in een weg naar geluk (ondanks dat ik nog steeds een hoeveelheid lithium slik, voel ik me nu wel vaak gelukkig). Hoop dat je wat hebt aan m’n site en veel succes!

  41. Mijn vriend is nu al een paar jaar vastgesteld als bipolair zijnde. En dat is ontzettend zwaar, voor hem. Hij is nog student en komt uit een best wel arm gezin, wat het ook nog eens bemoeilijkt want hij kan zich zo niet alle steun veroorloven. De medicatie die hij vaak voorgeschoteld kreeg, daar reageerde hij altijd heel slecht op. Hij stortte in of zat uren aan een stuk over te geven. De psychiater waar hij langs ging luisterde nooit naar zijn verhaal, zijn gevoelens, en schreef telkens nog maar weer eens een hogere dosis antidepressivum voor. Alsof medicatie de enige oplossing is en het haar eigenlijk geen bal kon schelen. Het ziet er nu als maar meer naar uit ook dat zijn studies niet zullen lukken. Op school krijgt hij geen steun. De proffen van de hogeschool lijken niet te weten wat bipolariteit is en laten hem volledig vallen. Dat hij slechte dagen heeft? Dat heeft iedereen. Zet u erover. Geraakt een taak niet af? Dan is hij lui en krijgt hij een ontzettend boertige mail van de prof terug. Omdat school niet vlot, wordt zijn bipolaire stoornis nu ook nog eens “bijgestaan” door een ontzettend groot gevoel van faalangst. Hij ziet zichzelf als gek, als ziek, als niet normaal. En dat is ook hoe zijn omgeving hem laat voelen. Het ziet er dus naar uit dat hij nooit een diploma zal kunnen halen, terwijl hij ontzettend slim en getalenteerd is. Maar zo’n papiertje is natuurlijk belangrijk om jezelf aan te prijzen. We zitten met de handen in het haar. Ik bewonder altijd verhalen van mensen die bipolair zijn en die toch een carrière kunnen opbouwen. Hoe vinden ze in godsnaam die sterkte in een prestatiemaatschappij waarin “normaal zijn” de enige norm is?

    • Hallo, dat klinkt als een hele trieste situatie. Ik had het geluk dat ik na de diagnose heel rustig mijn werk weer kon opbouwen, mijn werk werkte daar goed aan mee. Wat je eigenlijk nodig hebt, is een soort klein ‘gaatje’, iets waar je je op kan richten, en wat wel lukt, en waar je je dan in vast kan bijten. Voor mij was dat in eerste instantie het weer opbouwen van mijn werk. Dus toch dat 1 mogelijkheidje proberen te vinden, tussen alle onmogelijkheden en onmogelijke adviezen (heb ik ook altijd een hekel aan). Wat ik zo hoor, probeert hij nu bijna ‘bewijs’ te vinden dat hij niets waard is. Elk mens is waard, dat is hij natuurlijk ook nu al, zelfs met al zijn stemmingen en een houvast zoekend hoe er mee om te gaan. Hij is aan het vechten tegen de wisselende gevoelens die hij heeft (denk ik), maar die gevoelens zijn er en die maken hem niet minder waard, ze maken het hem moeilijk. Daar valt niet tegen te vechten, alleen maar een beetje meebewegen (ook weer makkelijk kletsen van mij, want de lithium werkt bij mij best redelijk. Heeft hij ook al depakine of valproaat of hoe heten die alternatieven geprobeerd?).
      Ok, het is aan hem om het houvastje te zoeken en ik weet niet of het ‘m zit in activiteiten zoeken of in nogmaals op zoek gaan naar betere hulp, maar gezien jouw verhaal denk ik dat hij het met de hulp toch beter moet kunnen treffen dan tot nu toe gebeurd is. Ik geef je ook even het telefoonnummer van de lotgenotenlijn: 0900-5123456

  42. Beste Miranda,
    Ik ben een bezorgde moeder van een zoon die w.s. bipolair is. Ik begreep van de vrijgevestigde psychiater dat er binnen de ggz veel wegbezuinigd is wat er op neer komt dat mijn zoon veel alleen is, steeds depressiever wordt en ik moet toekijken. Ik heb geen concrete vraag aan je maar toch ben ik aan het typen. Zoek hulp kan dit niet aanzien. Hoop op een reactie.

    • Hallo, ik snap uw bezorgdheid. Als u denkt dat hij meer hulp nodig heeft dan hij nu krijgt, en de vrijgevestigde psychiater biedt geen soelaas (ik moet zeggen dat ik geen flauw idee heb, wat die kan doen ihkv doorverwijzing bv.), dan zou ik het proberen via de huisarts. Hoe vaak ziet hij de psychiater? Ik weet wel van andere mensen met een EPA, dat ze soms in heftige periodes enkele keren per week of zelfs dagelijks hulp nodig hebben. Maar ik ken uw zoon niet en kan dat sowieso niet inschatten. Ik zou toch op uw gevoel afgaan, als ik u was. Zou het kunnen dat uw zoon aan de psychiater minder ‘ellende’ laat zien dan aan u?
      Als u zoon onder de 18 is, kunt u het ook via het sociale wijkteam proberen. Volgens mij mag u ook, als u al een doorverwijzing hebt via 1 vd 2 (huisarts of wijkteam), een andere psychiater zoeken bv. via een instelling. Een instelling heeft ook weer de beschikking over FACT-teams, die vaker hulp kunnen bieden dan een enkele psychiater. Maar het is wel zo dat die tegenwoordig ook heel vaak vol zitten….
      Ik wens u veel succes. Mocht u nog meer vragen hebben, is het ook een idee om de hulplijn van de VMDB (Vereniging manisch-depressieven en betrokkenen) te bellen: 0900-5123456

  43. Ik Ben bipolar type 1
    Beleef nu in depressive fase schommelingen in het depressief zijn van me heel slecht voelen tot redelijk maar zonder te kunnen genieten. Kan dat eigenlijk wel? Meestal Ben ik down maar soms ook in staat iets te doen. Zo n 3 tal dagen per week. Ik neem desplome zyprexa en antidepressiva triptizol. Drie maand terug had ik een ge mengde episode daar a heel depressief en nu schommelt de depressie maar Kom Nooit tot genot.
    Is hier een verklaring voor?
    Groetjes
    E mail
    Annickjans@ gmail. Com

    • Beste Annick
      Ik heb er ook geen verklaring voor, behalve dan de depressie. Ik herken het wel, niet zozeer het schommelen binnen een depressie, maar dat gevoel dat genieten niet lukt. Ben je gewend dat het ook weer over gaat? Is dit al wel beter dan een paar maanden geleden? En heb je het met je arts besproken? Veel succes in ieder geval.

  44. Ik heb in de jaren 80 de diagnose (BP1) gekregen, maar nu ik 60 ben, werk- en dakloos wil ik er niet meer aan toegeven. In 1984 mijn enige psychose doorgemaakt en daarna ± 8 maanden opgenomen geweest. Eigenlijk geniet ik van mijn grondstemming hypomaan zijn. Wel wat kortdurende depressies en (de volgende haat ik nog meer) gemengde episodes beleefd. Ik zit zeg maar in een tweede ontkenningsfase. Graag zou ik weer aan de slag gaan, want ik moet nog 7 jaar door tot de pensioengerechtige leeftijd…

Laat je reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s