Schuld en verantwoordelijkheid

Het is echt jouw schuld niet….

Het is je schuld niet als je toch weer depressief wordt, terwijl je zo hard je best had gedaan om op je ritme en je slaap te letten, om te doen wat goed voor je is. Het is jouw schuld niet, dat je gevoelens en gedachten weer donkere kelders induiken, tot je niets anders meer kunt dan blijven liggen onder je dekbed. Het is zeker jouw schuld niet, dat je hoofd op hol is geslagen en dat je psychotisch bent geworden, dat ze je op hebben gesloten. Het is jouw schuld niet, dat mensen er van geschrokken zijn, nu niet meer weten wat ze moeten zeggen en maar wegblijven. Het is jouw schuld niet.

Heb je er om gevraagd soms?

Heb je soms je best gedaan, om het slechtste te denken? Heb je gevraagd om die schommelingen in stemming die je leven en relaties ontregelen? Wilde je zo graag wanen ontwikkelen en heb je er speciaal je best op gedaan om anderen te laten schrikken? Ik ken niemand die deze vragen met ‘ja’ kan beantwoorden.

Toch voelen mensen zich vaak schuldig. Er is schaamte, alsof je er iets aan kan doen dat dit je overkomen is. Maar of het nu aan je genen ligt, je vroege ontwikkeling, je trauma’s: geen van die in de literatuur genoemde opties suggereert toch dat het jouw schuld is? Het is dus niet jouw schuld.

Is het je verantwoordelijkheid?

Het is een opgave om een min of meer fijn leven te leiden (en zo min mogelijk te lijden) met een bipolaire stoornis. Een “hell of a job” soms. Maar dit voelt voor mij als mijn verantwoordelijkheid. Want niemand zal mijn leven voor mij leiden/lijden. Dat kan ik alleen zelf doen. Je kunt niet iemand anders naar de wc sturen, ten slotte. Dus let ik goed op mijn rust en ritme, slik ik mijn pillen, probeer ik zo goed mogelijk episodes en psychoses te signaleren, ben ik lief voor mezelf als ik er toch in val, heb ik een noodplan, gebruik ik mijn WRAP, ben ik ook weer niet dagelijks bezig met m’n stemming want da’s doodvermoeiend en ziekmakend (noot: andere mensen doen dit weer juist wel en hebben daar baat bij). Ik ga aan de slag met m’n trauma’s, praat met lotgenoten, zorg zo goed mogelijk voor mezelf, ik doe dingen die ik zinvol vind, ik kom voor mezelf op en…  vraag hulp (wat soms echt wel lastig is want vindt maar eens de goeie hulp, die je echt helpt bij wat je echt nodig hebt)

En als ik iets doe waar een ander last van heeft….laten we het er over hebben.

Hey, ik doe wat ik kan….want ik heb er niet om gevraagd…. maar het is toch mijn leven en dus mijn verantwoordelijkheid

 

 

 

Advertenties

14 thoughts on “Schuld en verantwoordelijkheid

    • Dank je wel voor je opmerking. Als je wilt zou ik het heel fijn vinden als je nog uitleg geeft, waarom je het (z) waar vindt.
      Ik wil er ook (voor wie dit leest) aan toevoegen dat je van mij mag pakken wat je bruikbaar vindt voor jezelf (en meer dan dat hoeft ook niet)

  1. Mooi stuk. de bipolariteit, die schuld, schaamte, angst en verwarring , veroorzaakt bij mij ook een instabiel platform voor mijn relatie. Ik schommel niet verder dan hypomanie tot diepe somberheid, met een regelmaat van een paar weken, Ik blijf nog steeds soort van functioneren, maar mijn gevoelens van liefde krijgen amper kans te ontpoppen, en slechts aantrekkingskracht en dat soort vlakheden, spelen grote rol. Bijna ocd achting. Hoe voel ik mij? Ik zie het aan de aantrekking die ik voel tot mijn partner. Wie ben je zelf, de ene of de andere?….pfff zo verwarrend…wat wil ik, wie ben ik…elke paar weken op de schop. Elke keer weer die eenzaamheid in, ondanks een lieve mooie relatie van enkele jaren. Wachten op de vrolijke tijden van de hypomanie.

    • Dank je wel voor je openheid. Pijnlijk en soms ook wel herkenbaar, al schommel ik wat minder dan jij. Mijn ‘herkenningspunt’ voor mijn stemming is ook vaak hoe ik mij voel t.o.v. mijn partner, of ik die wil afstoten of aantrekken. We gaan er mee om, laat ik het daar bij houden. We (en jij ook) verdienen waardering dat we het in de gaten hebben.

      • Ik ben heel nieuwsgierig hoe je bedoelt dat de aantrekking tot je partner een herkenningspunt is… bij hypomaan meer aangetrokken en bij depressie minder? Is dat hoe ik het moet zien?

      • Bij mij is het eerder omgekeerd: als ik m minder interessant vind (zelfs nogal saai) is dat een signaal dat ik wat hyperder ben dan normaal. Normaal gesproken vind ik hem heel leuk en in een depressieve fase nog wel liever dan dat geloof ik. Dan denk ik weer dat ik hem niet verdien en dat soort ongein.

  2. Hoi. Ja een van de moeilijke punten is de indificatie. Naar met je je langer low en down voelt, ga je je indentificeren als iemand die low en down is, en je probeert je tempo mensen om je heen en alles er op aan te passen. Dit neemt tijd en energie in beslag, en geeft je uiteindelijk een gevoel van samenhorigheid. Zodra de omslag weer is, verwerp ik dit allemaal, want ik zit vol plannen, energie en strijdlust. Maar ook dat zal ik na enkele weken weer verwerpen. Het geeft een eenzaam gevoel, zowel manie als depressie. Soms ben ik wel jaloers op hen die een depressie hebben. Zoveel meer duidelijkheid. Elke keer als je omschakelt voel ik weer de schuld en schaamte. Daar ga je weer, alles achter je latend als een ongeleid projectiel. Richting manie komt dat besef vaak veel later, of pas als je weer low bent. Voor mij is het daarom belangrijk om veel aardse elementen te integreren die in beide periodes een soort van aanknopingspunt hebben. Ik zou het fijn vinden als men hierover wil delen. Ik ben erg op zoek. Ik begin nu maar eens met strak eet slaap ritme. Kijken of dat mijn manie ook overleeft. Gr. Rutger

    • Wat ik doe: ik focus op wat ik wil doen, doelen en taken (‘aardse zaken’ vind ik wel een goeie). Natuurlijk lukken die minder in de mindere tijden. Dat probeer ik te accepteren, zelfcompassie te hebben daarbij.
      Ben ook wel benieuwd hoe mensen dit doen.

  3. ik heb een mooi groot oranje planbord gekocht voor mijn week planning. Dit geeft wAt overzicht. Standaard tijd opstaan, eten, slapen. Dit breekt patronen zoals uitputting en obsessief bezig zijn. Ik probeer wat dingen dagelijks in een dagboek op te schrijven. Dit geeft een luisterend oor, en overzicht over andere tijden als ik me down voel. Ik wil meer wandelen in het bos, meer mijn weekschema inrichten met vaste bezigheden, zodat ik nog minder deckans krijg om in een neergaande spiraal verzakken van wanhoop. Mijn vrouw zei, probeer minder bezig te zijn met wat er mis met je is. De zoektocht naar een oplossing, verklaring is ook zwaar en soms heel moeilijk en teleurstellend. Ja, ze heeft wel gelijk. Zo veel Google heeft me niets gebracht. Ik kan beter gaan sporten ofzo, maarja, ik snap mezelf en wanhoop wel. Verder kun je nog denken aan een zweethut ceremonie, en voor de niet medicatie gebruikers onder ons aan Ayahuasca, dat misschien niet veel oplost in stemmingsschommelingen, maar wel je zielsverbintenis met jezelf herstelt. Ik heb daarvan zoveel geleerd, dat zeker gaat meehelpen in de stabilisatie. Maarja..geduld, oefenen, doorzetten, slikken, vallen, opstaan en weeeeeeeeeeeeeeer doorgaan…

    • Je vrouw heeft zooi enorm gelijk, Rutger. Er is nl. niks mis met je. Dat is het uitgangspunt en als je je daarna beter voelt als je sport of wandelt, dan is dat wel een goed idee. Voor je het weet is zo’n planbord weer een extra druk op je leven
      (Goed, dat zou het voor mij zijn maar jij bent natuurlijk mij niet. Wat helpt dat helpt)
      Iemand omschreef t pas zo: niet vechten tegen maar surfen op de golven. Al eens een WRAP gemaakt?

  4. Voor het eerst bij bipolair terecht gekomen. En dus bij jouw Blog. Ik heb gisteren te horen gekregen dat ik ik bipolair ben. Inmiddels aantal depressies achter de rug. Slik al twintig jaar anti depressiva. Ik zie nu dat mijn “stoornis” mede geleid heef tot mijn scheiding , impulsieve koop van mijn huis, enz enz. Mijn ex moest niets hebben van psychologen enz , dus mijn verhaal kon ik nooit kwijt bij hem dus de oorzaak van de scheiding lag niet alleen bij mij.
    Maar ik herken al zoveel. Continue op zoek om maar van die wisselende stemmingen af te komen.
    Ik zit nu in de modus van: doe ik nu dingen omdat ik hyper ben of omdat ik gewoon blij ben.
    Wil ik nu graag in een Tiny house wonen omdat ik dat graag wil of is het weer omdat ik hyper ben. Hebben jullie tips?
    Over zweethutten gesproken, die heb ik al drie keer gedaan. Ook geef ik inmiddels yin yoga.
    Zoektocht om balans te vinden.

    Voor nu is het landen en zien welke medicatie ik krijg (of niet) hoe breng ik het over aan mijn kinderen?
    Diep verdriet in mij omdat ik het gevoel heb dat ik het alleen moet doen. Niet zeuren doorgaan zoiets.
    Vraag mij mede af of het herkenbaar is dat als je bipolair bent dat je het prettigst voelt als je op vakantie bent. Ik kan dit wel plaatsen, geen druk maar wel steeds iets nieuws.

    Ik blijf je blog volgen..thanks ..groetjes Paula

    • Hoi Paula, ik wou je allang een keertje antwoorden, maar is er nog niet van gekomen. Ik heb wel een paar opmerkingen bij wat je schrijft:
      – probeer niet bij elke scheet na te denken of het een hypomane, depressieve of neutrale scheet is. Als je begrijpt wat ik bedoel. Het is allemaal jou en je bent er zelfs uiteindelijk allemaal verantwoordelijk voor, al wil dat niet hetzelfde zeggen als dat het allemaal jouw schuld is. Denk na over hoe je wilt zijn en oordeel jezelf niet al te hard als je daar eens van afwijkt omdat je stemming schommelde.
      – je schrijft ook dat je er van af wilt komen. Om er (ooit) vanaf te komen, moet je eerst accepteren dat ze er zijn. Herken ze, bevecht ze niet. Wat mij geholpen heeft (met name bij de depressieve stemmingen) is me afvragen wat ze me eigenlijk willen vertellen. Welk verdriet wil ik wegstoppen? Wat heeft het een en ander getriggerd (zowel depressie als manie) en wat zou ik kunnen doen aan deze triggers? (als je er iets aan doet, leiden ze ms niet tot depressie of manie)
      – En over dat tiny house: lijkt mij ook geweldig moet ik zeggen. Misschien moet je die proberen puur met je verstand te lijf te gaan: is het praktisch? Is het haalbaar? Moet ik met iets of iemand (kind?) rekening houden? Het is ook wel handig om er de tijd voor te nemen, dan weet je iig zeker dat je weer uit een bepaalde episode bent.
      – Ik vind vakanties en reizen ook super, maar of dat iets met bipo te maken heeft? Maakt niet uit.
      Je hebt bipolair 2 denk ik, he? Je bent niet alleen, er zijn er veel van ons (ach ja, de meesten blijven ‘undercover’, dan lijkt het gauw of je de enige bent). Op Facebook kun je ook een lotgenotengroep vinden, van Petra Etcetera. ff zoeken.

Laat je reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s