Schuld en verantwoordelijkheid

Het is echt jouw schuld niet….

Het is je schuld niet als je toch weer depressief wordt, terwijl je zo hard je best had gedaan om op je ritme en je slaap te letten, om te doen wat goed voor je is. Het is jouw schuld niet, dat je gevoelens en gedachten weer donkere kelders induiken, tot je niets anders meer kunt dan blijven liggen onder je dekbed. Het is zeker jouw schuld niet, dat je hoofd op hol is geslagen en dat je psychotisch bent geworden, dat ze je op hebben gesloten. Het is jouw schuld niet, dat mensen er van geschrokken zijn, nu niet meer weten wat ze moeten zeggen en maar wegblijven. Het is jouw schuld niet.

Heb je er om gevraagd soms?

Heb je soms je best gedaan, om het slechtste te denken? Heb je gevraagd om die schommelingen in stemming die je leven en relaties ontregelen? Wilde je zo graag wanen ontwikkelen en heb je er speciaal je best op gedaan om anderen te laten schrikken? Ik ken niemand die deze vragen met ‘ja’ kan beantwoorden.

Toch voelen mensen zich vaak schuldig. Er is schaamte, alsof je er iets aan kan doen dat dit je overkomen is. Maar of het nu aan je genen ligt, je vroege ontwikkeling, je trauma’s: geen van die in de literatuur genoemde opties suggereert toch dat het jouw schuld is? Het is dus niet jouw schuld.

Is het je verantwoordelijkheid?

Het is een opgave om een min of meer fijn leven te leiden (en zo min mogelijk te lijden) met een bipolaire stoornis. Een “hell of a job” soms. Maar dit voelt voor mij als mijn verantwoordelijkheid. Want niemand zal mijn leven voor mij leiden/lijden. Dat kan ik alleen zelf doen. Je kunt niet iemand anders naar de wc sturen, ten slotte. Dus let ik goed op mijn rust en ritme, slik ik mijn pillen, probeer ik zo goed mogelijk episodes en psychoses te signaleren, ben ik lief voor mezelf als ik er toch in val, heb ik een noodplan, gebruik ik mijn WRAP, ben ik ook weer niet dagelijks bezig met m’n stemming want da’s doodvermoeiend en ziekmakend (noot: andere mensen doen dit weer juist wel en hebben daar baat bij). Ik ga aan de slag met m’n trauma’s, praat met lotgenoten, zorg zo goed mogelijk voor mezelf, ik doe dingen die ik zinvol vind, ik kom voor mezelf op en…  vraag hulp (wat soms echt wel lastig is want vindt maar eens de goeie hulp, die je echt helpt bij wat je echt nodig hebt)

En als ik iets doe waar een ander last van heeft….laten we het er over hebben.

Hey, ik doe wat ik kan….want ik heb er niet om gevraagd…. maar het is toch mijn leven en dus mijn verantwoordelijkheid

 

 

 

Advertenties