Een Jonge Wetenschap

 

 

Nu ik wat meer in het wereldje van ervaringsdeskundigen en (ex-)psychiatrische patiënten bekend raak, kom ik er achter dat er veel boosheid heerst. Kijk bijvoorbeeld maar eens op de facebook-site “de Nieuwe GGZ”. Het is een site met een heel mooi doel, namelijk nieuwe initiatieven in de GGZ bespreken, die meer gebaseerd zijn op zelfregie en herstel dan de huidige GGZ, en waarin de zorg dicht bij huis is en familie goed wordt betrokken etc.. Er is veel interessants te lezen op deze site. Maar blijkbaar trekt zo’n facebook-site ook veel mensen aan, die boos zijn. Over hun leefsituatie, over hun behandeling, over de hulpverleners die ze zijn tegengekomen onderweg. Al die boosheid roept vaak ook weer boosheid of teleurstelling op bij medewerkers in de GGZ, die toch met goede bedoelingen en passie dit vakgebied in zijn gestapt. En ga zo maar door met wederzijdse kwetsuren als je niet uitkijkt.

Eerlijk gezegd snap ik die boosheid deels wel. De GGZ is letterlijk bedoeld voor de zorg voor je geestelijke gezondheid, maar je komt weleens slechter uit een kliniek als dat je er in ging, met medicijnen die meer bijwerken dan werken en met een trauma bovenop je al bestaande trauma’s.

Toch voel ik mezelf niet zo boos. In de kliniek vond ik het inderdaad niet bijster leuk (dat is eufemistisch), maar de ambulante zorg daarna heeft me zeker wel geholpen. Sommige mensen voelen zelfs dat niet. Lang niet iedereen wordt dus blijkbaar beter van de psychiatrie.

De manier waarop ik dat een plek geef, alles wat er mis kan gaan en ook gaat of gegaan is, is door het besef dat de psychiatrie een vrij jonge wetenschap is. Dat (jonge) wetenschappers ook niet alles weten, dat wist ik al, maar er wordt toch genezing verwacht van een dokter en dat is ook begrijpelijk…. Niet-beter-worden heeft zo’n enorme impact op impact op iemands leven. Een kritische lotgenoot antwoordde mij: “Jonge wetenschap? Aha, in de zin van nog niet volwassen…. Kinderlijk bedoel je zeker!” Dat bedoel ik uiteraard niet, dat komt geheel voor zijn rekening. Wat ik bedoel is dat de DSM in feite het eerste modelletje voor de psychiatrie is geweest, dat een beetje succes geboekt heeft en ervoor gezorgd heeft dat je als (ex-)psychiatrisch patiënt (helaas niet alle en dat is treurig genoeg) toch nog een best wel fijn leven kunt leiden. Ik bedoel maar: anders had ik dit toch niet kunnen schrijven en hadden jullie deze blog niet kunnen lezen?

Niet dat ik geloof dat we die DSM dan maar verder moeten ontwikkelen. Dat medische model heeft zijn grenzen wel bereikt. Maar verdere vernieuwing van deze jonge wetenschap in andere richtingen is wel nodig en mogelijk. Niet te bescheiden denk ik dat we als ervaringsdeskundigen best een mooie bijdrage kunnen leveren, vanuit de kennis van ons eigen herstelproces. Want tenslotte gaat het om wat we, met alle beperkingen, wel kunnen bereiken en niet om hoe je dan ook gediagnosticeerd bent.  

Advertenties

6 thoughts on “Een Jonge Wetenschap

  1. Kan mij helemaal vinden in je verhaal. Ben zelf even uit de groep ‘Nieuwe GGZ’ op FB gestapt omdat ik die negatieve berichtgeving over de zorg een beetje zat was. Ik hoor graag opbouwende geluiden. Wat gaan we eraan doen? We moeten het toch samen doen en we willen allemaal toch het beste? Daar ga ik dan even vanuit. Zelf ben ik bezig met de cursus Werken Met Eigen Ervaring samen met een groep andere zeer inspirerende ervaringsdeskundigen. Iedereen heeft zijn eigen verhaal maar uiteindelijk hebben we samen heel veel gemeen!

  2. In mijn ervaring worden mensen boos als niemand naar ze luistert.
    Jonge wetenschap of niet: als de psychiatrie in dat opzicht zou veranderen, bijvoorbeeld door de voor- en nadelen van medicijnen in alle openheid met mensen te bespreken en hen zelf te laten kiezen tussen medicijngebruik en alternatieve benaderingen van psychische problemen, zou dat een aardverschuiving zijn.

  3. Op zich geef ik je gelijk. Ik denk dat het ook goed is dat je hierover schrijft en een beetje probeert te “bemiddelen” tussen de “partijen”. Zelf ben ik wel degelijk boos op “de GGZ”, nog steeds, alhoewel niet op iedereen die er werkt gelukkig 🙂

    Wat ik ze het meest kwalijk neem is dat ze hun nog jonge en onbeholpen stand van wetenschap aan mij en andere cliënten hebben proberen te “pushen” alsof het een hogere en bewezen waarheid is, waarbij iedere tegenspraak van zijde van de cliënt zou duiden op een gebrek aan zelfinzicht bij die cliënt!

    Wel kan ik nu, op enige afstand van mijn negatieve ervaringen, inzien dat niet iedereen die in de GGZ werkt, zelf zo denkt of zich slaafs opstelt naar een systeem dat zo denkt, maar dat er wel degelijk ook veel mensen rondlopen die wel op een verantwoorde manier met de stand van hun wetenschap omgaan, en volwaardig in dialoog kunnen gaan met een cliënt zonder verblind te raken door DSM-dogma’s.

    Hopelijk zullen deze mensen samen met ervaringsdeskundigen tot een nieuw paradigma in de psychiatrie kunnen komen, waarmee toekomstige cliënten minder vaak beschadigd en boos hoeven te worden. Al denk ik ook dat de menselijke factor daarin steeds minstens zo belangrijk zal blijven als de juistheid van wetenschappelijke inzichten.

    • Bianca en kayakangst, ik vind jullie bijdragen ook erg belangrijk. Die kant zit er ook aan, dat je beschadiging op kan lopen terwijl je beterschap verwachtte. Wat daardoor extra pijnlijk is. Bedankt voor de reacties en laat ook nog eens horen hoe het gaat (blogjes?)

  4. Opzicht herken ik die boosheid wel, die heb ik ook een tijd ervaren. Nu realiseer ik me dat ik vooral boos op mijzelf was: ik zocht op een manier naar zingeving die niet bij mij paste. Toevallig schreef ik vanochtend een verhaal over mijn zoektocht binnen die diagnostiek. Toch is het initiatief van de Nieuwe GGZ wel heel tof. Ik ken de Facebookpagina niet, maar heb wel de oprichter, hoogleraar psychiatrie Jim van Os geïnterviewd voor mijn website. Zijn visie dat we moeten kijken naar mentale kwetsbaarheden i.p.v. mentale ziektes, vind ik wel heel interessant. Ik hoop dat we op den duur naar het menselijk spectrum kunnen kijken en niet meer naar hokjes ‘abnormaal’ en ‘normaal’. Inmiddels komt dit niet meer voort uit boosheid, maar uit een diep verlangen en liefde voor de (mede)mens 🙂

Laat je reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s