Best een beetje eng….

Afgelopen week stond ik in de krant. Of tenminste een lokaal magazine wat hier huis-aan-huis verspreid wordt. Als ervaringsdeskundige, samen met mijn collega’s, ter promotie van ons “kopje koffie met ervaring” wat we wekelijks houden in een zaaltje in een sociaal centrum hier in de stad. Het was een leuk, informatief artikel met een mooie foto van ons vieren.

Al vrij snel kreeg ik complimenten over dit artikel, in de bibliotheek, van een moeder die ik van school ken. Ze vond het een heel goed initiatief en ze prees me om onze openheid, om onze poging het onderwerp uit de taboesfeer te halen. Leuk om te horen, toch?

Na het bibliotheekbezoek moest ik naar de supermarkt, waar ik zoals altijd veel bekenden tegenkwam. De publicatie van het artikel, de complimenten van mijn mede-moeder, de drukte in de supermarkt: Ik weet niet precies wat het belangrijkste was, maar ik kreeg ineens allerlei verontrustende gedachten:

·         “Zwaait ze nu zo enthousiast omdat het ze het artikel heeft gelezen? “

·         Hey, die vrouw ken ik ook, maar deze keer zegt ze me geen gedag…. Of was dat altijd al zo?

·         En zij zegt me wel gedag, maar ze kijkt me niet echt aan…

·         Als ik hier nou een vrolijk loopje zou maken, of in mezelf fluiten, zouden ze dan denken dat….

·         Stel dat ik boos word in het openbaar, stevenen er dan meteen 3 mensen op me af om me vast te pakken?

·         Zouden mensen nu denken dat ik zielig ben, of nog erger: dat mijn kinderen zielig zijn?

 

Hier heb ik natuurlijk van tevoren ook al over nagedacht. Ik ga niet zomaar in de krant staan, ik weet dat het ook op mij een effect zal hebben. De realiteit is dat mensen denken wat ze willen denken, en dat ik daar niets mee te maken heb. Zolang ik dat kan bedenken, is het ook mijn probleem niet echt. Ik hoop van harte dat ons initiatief en onze kranten-actie een klein beetje verandering kan brengen in sommige vooroordelen, als bij-effect.

Maarre… misschien hebben ze wel gedacht:

·         Hey, dat is die vrouw uit de krant. Misschien eens aan mijn buurvrouw/neef/dochter/collega vragen of dat “kopje koffie met ervaring” iets voor hen is?

·         Hey, dat is die vrouw uit de krant. In het echt ziet ze er wel iets dikker uit….

·         Dat is Miranda, ik kijk even naar beneden dan ziet ze de puist op mijn kin niet.

Ach, de volgende keer denk ik vast weer gewoon aan de dagelijkse boodschappen…

 

Advertenties