Waar heeft ie last van? Diagnostiek van de partner

Soms krijg ik reacties op mijn blog, die gaan over naasten, met name partners, die vreemd en voor de briefschrijver vervelend gedrag vertonen. Ze worden bijvoorbeeld vanuit het niets boos. Of ze zijn de ene keer poeslief en de andere keren schelden ze. Ze blijven onverwacht een nacht weg, geven te veel geld uit aan een hobby of zijn totaal niet meer aanspreekbaar.

Ik ga eigenlijk nooit in op die reacties en ik publiceer ze niet. Een paar keer heb ik een mail geschreven, met de uitleg dat het me niet aan hen lijkt (en nog minder aan mij) is om een diagnose te stellen, die bij dit gedrag zou passen. Ik schrijf dat hulp zoeken wellicht een goed idee zou zijn, maar als de partner hier faliekant tegen is dan ben je wel een beetje uitgepraat en wordt het hoog tijd om aan je eigen grenzen te gaan denken.

Het moet overigens wel een ontzettend nare situatie zijn, waarin alle communicatie ineens opgehouden lijkt te zijn. En ik begrijp ook dat je in zo’n situatie overal en nergens een oplossing wilt zoeken.

Maar eerlijk gezegd: ik heb zelf dus nog nooit van zijn leven zulk gedrag vertoond, wat zogenaamd typisch is voor mijn aandoening. Nou ja, niet vaker dan iemand anders zonder die diagnose, dus. Heb het net nog gecheckt bij mijn man. Nu weet ik wel dat anderen met dezelfde diagnose dit wel gedaan hebben (het zal niet voor niks in de DSM en de mijn geheim en de weet ik veel waar staan), maar ik ervaar zulke reacties toch wel een beetje als beledigend. De gedachte lijkt: Als je zus of zo’n stempel hebt, dan doe je zo, en als je zus of zo doet, dan moet het wel dat je dat stempel hebt. Dat is ook een reden om deze reacties niet te plaatsen, want ik wil andere lezers die ook een bipolaire stoornis hebben, niet beledigen hiermee.

Deze reacties laten ook zien hoe ver de psychiatrie/DSM (bijbel van de psychiatrie) al in onze levens zijn doorgedrongen, gemeengoed zijn geworden. Als je partner niet meer aan jouw kant lijkt te staan en/of  je kunt je partner niet meer begrijpen, probeer je het geheel een plekje te geven door zijn of haar gedrag in een hokje te plaatsen. Misschien wordt het gemakkelijker te verdragen als het een naam krijgt? (ik denk dat dat maar tijdelijk werkt). Ik denk in ieder geval niet dat deze poging tot kennisvergroting heel goed is voor het vertrouwen in een relatie, die al in zwaar weer zit.

Ik wil daarmee niet beweren dat er nooit sprake zou zijn van (psychische, emotionele) problemen. Maar voor de relatie zou het denk ik, hoe moeilijk ook, beter werken om met zo weinig mogelijk oordeel in gesprek te raken, dan om een diagnose te achterhalen. Ik wil niet beweren dat dat gemakkelijk is. Hopelijk kom je dan zover dat je gezamenlijk kunt besluiten of en welke hulp er nodig is. Als je dan nog niet weg bent, natuurlijk, wat ik bij sommige verhalen toch sterk zou overwegen.

Wat voor mij nog een beetje een vraagteken is: Heb je eigenlijk als partner minder last van schadelijk en kwetsend gedrag, als het in een hokje te plaatsen is? Ook dit heb ik even bij mijn man gecheckt: Voor hem was het wel heel nodig om het ‘hokje’ te herkennen op de momenten dat ik psychotische klachten had (=ik zei vreemde dingen). Dat signaleerde hij en naast dat hij de crisisdienst belde, hield hij het gesprek oppervlakkig. Zelfs op die momenten waren contact en respect de toverwoorden.   

Veel geluk en wijsheid voor jullie allen!

Advertenties