Is snel-snel opsluiten de oplossing?

Het was maar een klein berichtje. Het zal niet veel mensen opgevallen zijn. Mij wel natuurlijk. Minister Schippers heeft namelijk een nieuwe maatregel voorgesteld tegen zgn. ‘verwarde personen’. Als ‘preventieve maatregel’ mogen zij 3 dagen vastgehouden worden ter observatie, om te zien of ze behandeling nodig hebben. Tijdens deze observatieperiode mogen ze opgesloten worden of van gedwongen medicatie voorzien, indien nodig.

Deze maatregel is niet heel erg vernieuwend: er is momenteel al een wet die bepaalt dat mensen vastgehouden mogen worden als ze een gevaar vormen voor zichzelf of voor de omgeving. Het verschil is wel dat de bestaande wet een rol kent voor de juridische macht: de rechter bepaalt of de beslissing terecht is (en zal in deze over het algemeen het advies van de psychiater volgen). In de nu voorgestelde maatregel is onduidelijk wie de beslissing neemt (niet de rechter in ieder geval, zoals in de huidige wet) of wie bepaalt wat er precies onder ‘verward’ wordt verstaan.

Zelf ben ik 2x gesepareerd. De eerste keer was ik net opgenomen met een psychose. Ik probeerde een medepatiënt te omhelzen. Achteraf heb ik gelukkig begrepen dat hij het niet erg had gevonden. Ik begreep de opsluiting wel, want het is niet handig als iemand willekeurig mensen gaat omhelzen. Toch was het de meest angstige ervaring van mijn leven om zo een aantal dagen opgesloten te zijn. Niemand praatte met me. Niemand reageerde op mijn angstkreten en ik voelde me ten diepste aan de goden overgeleverd.

De tweede keer was ik niet psychotisch, alleen maar lastig. Een andere medepatiënte, mijn kamergenote, was heel boos op me, omdat mijn onrustige gedraai haar uit haar slaap hield. Zij zou een paar dagen later naar huis gaan. Tegenover de verpleging stond ik met mijn mond vol tanden, waarop besloten werd dat ik degene was die in een aparte kamer moest slapen. Achter slot en grendel wel te verstaan. Ik raakte in paniek na mijn eerdere ervaring en werd opnieuw naar de separeer gebracht en van veel medicatie voorzien, wat een gat in mijn geheugen sloeg van 3 dagen.

Opsluiting, gedwongen medicatie, dwang. Het helpt niet. Het zorgt voor wantrouwen, in de hulpverleners, in de medemens en in jezelf. Ik geloofde wel in de goede bedoelingen van mijn hulpverleners van toen, ondanks dat ze mij opsloten en voor mijn gevoel aan mijn lot overlieten. Ik zag wel in dat hun mogelijkheden beperkt waren, ondanks dat het mij trauma opleverde.

Ik vind die vlieger inmiddels, 15 jaar later, allang niet meer opgaan. Op verschillende locaties is er een mogelijkheid om een naaste te laten blijven. Er zijn plekken waar voortdurend een hulpverlener beschikbaar is voor degene die gesepareerd is. Op sommige plekken wordt al geexperimenteerd met ‘open dialogue’, een methode die in andere landen al laat zien dat separatie helemaal niet meer nodig is. Ontwikkeling van deze, veel mensvriendelijkere en daarmee uiteindelijk effectievere, behandelmethoden worden natuurlijk bemoeilijkt door de vele bezuinigingen in de GGZ.

Het is een stap terug in de tijd en in menswaardigheid om dan een maatregel in te voeren die leidt tot meer opsluiting en gedwongen medicatie. Een maatregel waarvan het nog maar zeer de vraag is dat die effectiever zal zijn dan de al bestaande, in het bestrijden van maatschappelijke problemen. Tussendoor worden mensen eventjes van hun (mensen)rechten ontdaan, zonder enige bescherming tegen willekeur. Ach, wat zijn die drie dagen nu op een mensenleven? Nou, er is een hoop kapot te maken in dat mensenleven met drie dagen dwang….

Hieronder kun je een petitie tekenen die in het geweer komt tegen deze maatregel. Teken alsjeblieft als je wilt dat ook in Nederland mensenrechten gerespecteerd worden:

https://petities.nl/petitions/tegen-de-time-out-maatregel-in-de-wet-verplichte-geestelijke-gezondheidszorg?locale=nl

 

 

Advertenties