Een gedachte over een fictieve streep

Ik werd dus ziek. Mijn focus was kwijt. Het ging duidelijk om iets psychisch. Dat had ik niet verwacht van mezelf. Ik zag mezelf als een sterk, positief en stabiel persoon.

Ik ging naar de dokter. Ze zei: je bent overspannen. Maar het ging van kwaad tot erger.2 maanden later werd ik gedwongen opgenomen. Ik was psychotisch.

Nu was ik een psychiatrisch patiënt.geworden. Eerlijk gezegd had ik er nooit zo bij stil gestaan, dat je als normaal mens psychiatrisch kon worden. Dat waren andere mensen in mijn ogen. Onbetrouwbaar, agressief en nog wel erger dan dat. Ja, jullie lezen toch zeker ook kranten!

Toch ging het na de opname telkens beter met me. Ik ging weer aan het werk. Ik ging trouwen, we kochten een huis en kregen kinderen.

Mijn familie en vrienden zeiden dan ook: we zien jou niet als psychiatrisch patiënt. Maar bij mij bleef er iets knagen.

Ik heb nl. nog steeds medicijnen. En een psychiater heb ik ook. Evenals een noodplan, wat soms zelfs nog nodig is. Zo makkelijk kom ik niet van het stempel af.

Op een zeker moment begon het me te dagen. Het onderscheid, die streep tussen normaal en psychiatrisch…. Die is kunstmatig. Die streep is een giftig waandenkbeeld. Die streep zit tussen mijn oren. En niet alleen tussen die van mij, ben ik bang. Maar die streep is onhandig. Irritant. Voor mij is ie onwerkbaar. Als ik vooruit wil komen, als ik wil groeien, moet die streep verdwijnen Om te beginnen uit mijn eigen hoofd

( Weet je wel hoe lastig dat is, want je omgeving wijst je er steeds op dat die streep echt is)

Soms lukt het toch, en dan voel ik me weer sterk, positief en stabiel op lithium

~~~~~~~~~~~~~~~~

Bovenstaande tekst is door mij geschreven en een aantal keer als monoloog uitgesproken in het stuk “Subjectief getekend”, wat gaat over stigma en zelfstigma, van de Firma Zorgbehang. Ik hoop dat het mensen, wel of niet of tijdelijk of ooit patiënt dat maakt niet uit, raakt.

Advertenties