Alweer een nieuwe psychiater…

 

Dit stukje wilde ik “een nieuwe psychiater” noemen, maar ik zag ineens dat ik daar al een stukje over geschreven had: https://beetjebipolair.wordpress.com/2013/03/31/nieuwe-psychiater
Ik besef me dat het een beetje slordig staat, alweeer een nieuwe psychiater… Eet je ze op of zo? Toch valt het wel mee. Ik had mijn vorige psychiater alweer 2 jaar. Oke, niet zo heel lang. Maar ook niet erg kort. Dat was wel een hele leuke psych, die vorige. Ze was grappig en nuchter. Ze was ook behoorlijk van de “menselijke maat”. Daarmee bedoel ik dat ze gewoon leek te geloven wat ik zei over mijn gevoel en mijn wensen. Dat klinkt als iets heel normaals, maar toch vergeten veel mensen dat dat normaal is.

Maar goed. Positieve gevoelens dus over mijn vorige psychiater. Al had ik ook duidelijke argumenten om haar de rug toe te keren. Een ervan was dat ze erg slecht bereikbaar was en de voornaamste eis die ik heb voor een psychiater, naast de pillen die ze allemaal uit kunnen delen, is dat ze bereikbaar is bij echte nood. Waarmee ik eindelijk uitkom bij de titel van dit stukje: Ik heb een nieuwe psychiater!

En zo ging het tweede gesprek (het eerste gesprek was een heel gezellige intake):

P: “Hoe gaat het met u?”

M: “Ja, goed. Ik ben net naar de sauna geweest. Lekker relaxed”

P: “Naar aanleiding van ons vorige gesprek wilden we u in deze categorie patiënten indelen (ze wijst op een A4 een oranje vak aan, dat tussen een gele en een rode in staat), dat moet ook vanwege de zorgverzekeraar”

Snel gaat mijn blik langs de aanbevolen therapieën en interventies in het oranje…

M: “Voorlichting, psycho-educatie… Alles in dit rijtje heb ik al uitgebreid gehad” (Is ze nu helemaal raar? Ik leef al 15 jaar met deze ziekte en eerlijk gezegd gaat dat nog niet zo heel slecht. Ook het grootste en belangrijkste deel van mijn omgeving (mijn man, kinderen en ouders) is dat met me eens. Dat laatste vind ik wel essentieel.)

P: “Ja, u hoeft natuurlijk niet alles te doen, maar we willen u bij de SPV-er langs laten gaan, bijvoorbeeld om een signaleringsplan te maken. Dat is ook belangrijk voor ons om u te leren kennen” (heeft ze nu gemist dat ik al jaren een noodplan heb?)

P: “En we maken ons ook wat zorgen om die ene manie per jaar die u heeft. We zouden eens kunnen denken over een medicijnenwissel of een extra stemmingsstabilisator. En krijgt u niet veel bijwerkingen van die haldol die u moet nemen als u manisch wordt?”

M: “Ik hoef geen andere medicatie (heeft ze niet gehoord dat ik “goed” zei op haar eerste vraag hoe het met me ging?) en al helemaal geen extra”

P: “Waarom heeft u zulke bezwaren tegen meer of andere medicatie?”

(AAARGH… In het echt heb ik natuurlijk een beleefd antwoord gegeven. Maar wat ik eigenlijk had willen roepen was: Geef me wat meer REGIE en dan maar wat minder zorg, mevrouw!!! Alstublieft… die menselijke maat. Het gaat toch om MIJN kwaliteit van leven en niet om uw invloed daarop?)

O ja, het sauna-effect was wel een beetje weg na dit gesprek…

Advertenties

10 thoughts on “Alweer een nieuwe psychiater…

  1. Hallo Marianne,

    Ik kom net je blog tegen: wat schrijf je heerlijk nuchter en open! Ik werd geraakt door je laatste alinea: “Geef me wat meer REGIE en dan maar wat minder zorg, mevrouw!!! Alstublieft… die menselijke maat.” Ik denk dat het zo belangrijk is om dat centraal te stellen! Ik werk zelf voor het fonds HFL Geestelijke Gezondheidszorg (www.hflgeestelijkegezondheidszorg.nl of http://www.facebook.com/HFLGGZ) en probeer het onderzoek van o.a. Prof. Jim van Os van Maastricht UMC+ te steunen. De persoonlijke diagnostiek en juist het teruggeven van regie is een heel belangrijk speerpunt van het onderzoek.

    Vind je het goed als ik deze blog deel op facebook?

    Groet,

    Flore Joskin

  2. Hallo, ik heb ook een manisch-depressieve stoornis. Heb eigenlijk toch ontdekt dat je je niet alles maar klakkeloos moet laten voorschrijven. Psychiaters staan in mijn ervaring erg snel met de pillen klaar, die ik vervolgens weiger, na wat ik er al van heb ervaren in het verleden. Je moet als het ware ook een beetje je eigen dokter zijn, en maar niet denken oh de psychiater zal het wel weten……Nee, je kunt het Zelf zelfs beter weten en het is jouw lijf.
    Op mijn vijftigste jaar is de diagnose gesteld. Ik dus aan de lithium. Moest regelmatig bloed prikken, omdat de bloedspiegel juist moest zijn. Daar zit hem nu net de kneep, die spiegel hanteren ze dus standaard voor iedereen! Echter dit blijkt helemaal niet te kloppen! Ik ben sinds een aantal weken de lithium aan het afbouwen, had 600 gram. Uiteraard onder begeleiding van de psychiater. Had er na 14 jaar erg genoeg van, je vlakt zo ontzettend af. Ben wel behoedzaam bezig ermee dat wel, want de psychiater vond het wel ‘trickey’. Wat blijkt nu? ik voel me vele malen beter met 400 gram dan met de 600 gram. Heb me de afgelopen 14 jaar onnodig afschuwelijk en depressief gevoeld blijkt nu. Heb dus onnodig 200 gram lithium teveel geslikt, misschien wel meer. Ieder mens reageert er nu eenmaal anders op en ik ben extreem gevoelig voor medicijnen. Heb eerder op deze site mijn verhaal gedaan, had een zwangerschapspsychose, waardoor ik zeven maanden opgenomen geweest ben. Heb deze week voor het eerst bloed laten prikken na het beginnende afbouwen en ben erg benieuwd, de spiegel MOET te LAAG zijn, maar ik voel me GOED. En nee, ik ben niet manisch…….

    • Hoi Willy. Ik zie nu pas je bericht. Hoop dat het nog steeds goed met je gaat. En ben het helemaal met je eens dat er meerdere wegen naar Rome leiden. Die wegen zijn heel persoonlijk. Er is geen goed of fout, medicatie kan heel helpend zijn maar dat hoeft niet. Het gaat er om wat voor jou werkt en een psychiater of andere hulpverlening is daarbij de adviseur. Goede keuzes maken is daarbij moeilijk zat!

    • Hallo Willie, ik ben Willemijn. Ik lees overeenkomsten. Ik verscheen ook al eerder op een ander plekje. En ik was ook al bijna 50 toen ik lithium kreeg voorgeschreven. Ik moest na een kraambedpsychose 2x 7 weken worden opgenomen. Na 7 jaar 800 mg lithium deed ik er 200 af en ik durfde zelfs ong, 2 jaar later te stoppen, maar het leek me na 5 jaar toch verstandiger om weer te beginnen en eens 400 mg te proberen. Dat beviel heel goed en bezocht geen enkele arts meer. Liet 1x per jaar bloedprikken en met een spiegel van 0.4. functioneerde ik goed en was daar best trots op. Vanaf 2015 bouwde ik af en nu slik ik al bijna een jaar niets meer met het gevoel dat ik nooit lithium meer nodig zal hebben. Inmiddels ben ik bijna 74 jaar en mocht je het interessant vinden om hier met me over door te praten, Miranda mag je mijn adres geven. Het ga je goed.
      Groet van Willemijn

  3. Hoi Willemijn,

    Ik ben Bodyl haast 60 jaar en heb toen ik 50 was ook voor het eerst Lithium geslikt. Ook een hoge dosis 800, maar ik heb 4 keer daarvan in het ziekenhuis gelegen met een litiumvergiftiging, mede doordat ze mij veel te hoog hadden ingesteld. En tja..klopt wat er geschreven wordt iedereen reageert er anders op. Dus toen mocht ik geen Litium meer slikken en kreeg ik Carbamazepine met cisprdinol ( antipsychotica)
    Ik heb een schizo-affectieve stoornis type bipolair.
    Goed ik was 1 jaar gestopt met al mijn medicatie het ging goed, ik dacht had ik wel de juiste diagnose gekregen? Maar helaas in April melden het zich weer aan werd manisch en kreeg een psychose, dus nu weer aan de medicatie en wat krijg ik Litium omdat dit eerder Ou helpen dan de Carbamazepine.
    Ook las ik een artikel over vrouwen in de overgang dat het met oestrogenen te maken kan hebben, om een bipolaire stoornis te krijgen. Ik had nl nog nooit echt problemen hiermee gehad pas toen ik 50 werd ben ik voor 5 vreselijke maanden gesloten opgenomen, daarna volgende nog vele opnames.
    Weleens ervan gehoord oestrogenen en bipolair?
    Groetjes bodyl

    • Hoi Bodylotion, jazeker heb ik daar wel eens van gehoord. Toen ik opgenomen was, waren er ook twee vrouwen die net als jij na hun 50e voor het eerst een psychose hadden.
      Je zegt dat je eerste opname behoorlijk traumatisch was. Je zou eens kunnen kijken of je daar traumatherapie voor kunt krijgen (bv EMDR). Dat heeft mij erg geholpen. Dat en de WRAP (zelfzorgcursus). Hoop dat het toch wat beter voor je gaat worden, ook met de medicatie.

    • Ha Bodyl,

      Nee, daar heb ik nooit eerder van gehoord, oestrogenen en bipolair. Door hormonen kunnen we natuurlijk wel van slag raken. Ik was al vroeg in de overgang 45 jaar en slikte toen antidepressiva Ludiomil daar deed ik het niet slecht op maar bouwde het steeds af en dat bleek dan weer niet zo’n succes en begon weer opnieuw. De anafranil die ik van een andere psychiater kreeg voorgeschreven wekte een manie op en daarna bleek lithium de wonderpil waar ik stabiel op reageerde .800 mg was bij mijn lichaamslengte en postuur mt 46 niet te hoog. Nooit problemen maar ik bouwde wel af zoals je hebt kunnen lezen en uiteindelijk met succes.De bipolair 2 stoornis is de wat mildere vorm . Een ingewikkelde materie deze ziekte maar luisteren naar je eigen lijf en gewoon maar eens proberen waar je je goed bij voelt, niks mis mee lijkt me.Probeer eens een tabletje vit B12 het heeft fysiologische overeenkomsten met lithium. Zo wie zo heel belangrijk op onze leeftijd volgens Marijn Katan gepensioneerd voedingswetenschapper.Veel sterkte gewenst en mogelijk hoor ik nog eens wat van je.
      Groetjes Willemijn

Laat je reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s