Alweer een nieuwe psychiater…

 

Dit stukje wilde ik “een nieuwe psychiater” noemen, maar ik zag ineens dat ik daar al een stukje over geschreven had: https://beetjebipolair.wordpress.com/2013/03/31/nieuwe-psychiater
Ik besef me dat het een beetje slordig staat, alweeer een nieuwe psychiater… Eet je ze op of zo? Toch valt het wel mee. Ik had mijn vorige psychiater alweer 2 jaar. Oke, niet zo heel lang. Maar ook niet erg kort. Dat was wel een hele leuke psych, die vorige. Ze was grappig en nuchter. Ze was ook behoorlijk van de “menselijke maat”. Daarmee bedoel ik dat ze gewoon leek te geloven wat ik zei over mijn gevoel en mijn wensen. Dat klinkt als iets heel normaals, maar toch vergeten veel mensen dat dat normaal is.

Maar goed. Positieve gevoelens dus over mijn vorige psychiater. Al had ik ook duidelijke argumenten om haar de rug toe te keren. Een ervan was dat ze erg slecht bereikbaar was en de voornaamste eis die ik heb voor een psychiater, naast de pillen die ze allemaal uit kunnen delen, is dat ze bereikbaar is bij echte nood. Waarmee ik eindelijk uitkom bij de titel van dit stukje: Ik heb een nieuwe psychiater!

En zo ging het tweede gesprek (het eerste gesprek was een heel gezellige intake):

P: “Hoe gaat het met u?”

M: “Ja, goed. Ik ben net naar de sauna geweest. Lekker relaxed”

P: “Naar aanleiding van ons vorige gesprek wilden we u in deze categorie patiënten indelen (ze wijst op een A4 een oranje vak aan, dat tussen een gele en een rode in staat), dat moet ook vanwege de zorgverzekeraar”

Snel gaat mijn blik langs de aanbevolen therapieën en interventies in het oranje…

M: “Voorlichting, psycho-educatie… Alles in dit rijtje heb ik al uitgebreid gehad” (Is ze nu helemaal raar? Ik leef al 15 jaar met deze ziekte en eerlijk gezegd gaat dat nog niet zo heel slecht. Ook het grootste en belangrijkste deel van mijn omgeving (mijn man, kinderen en ouders) is dat met me eens. Dat laatste vind ik wel essentieel.)

P: “Ja, u hoeft natuurlijk niet alles te doen, maar we willen u bij de SPV-er langs laten gaan, bijvoorbeeld om een signaleringsplan te maken. Dat is ook belangrijk voor ons om u te leren kennen” (heeft ze nu gemist dat ik al jaren een noodplan heb?)

P: “En we maken ons ook wat zorgen om die ene manie per jaar die u heeft. We zouden eens kunnen denken over een medicijnenwissel of een extra stemmingsstabilisator. En krijgt u niet veel bijwerkingen van die haldol die u moet nemen als u manisch wordt?”

M: “Ik hoef geen andere medicatie (heeft ze niet gehoord dat ik “goed” zei op haar eerste vraag hoe het met me ging?) en al helemaal geen extra”

P: “Waarom heeft u zulke bezwaren tegen meer of andere medicatie?”

(AAARGH… In het echt heb ik natuurlijk een beleefd antwoord gegeven. Maar wat ik eigenlijk had willen roepen was: Geef me wat meer REGIE en dan maar wat minder zorg, mevrouw!!! Alstublieft… die menselijke maat. Het gaat toch om MIJN kwaliteit van leven en niet om uw invloed daarop?)

O ja, het sauna-effect was wel een beetje weg na dit gesprek…

Advertenties