Lieve Lotgenoten

In het afgelopen jaar ben ik veel lotgenoten tegengekomen. Andere psychiatrische patiënten die net als ik en meer of minder worstelen met hun ziekte en/of de rest van hun leven. Allereerst natuurlijk hier in deze blog. Linda stuurde me het volgende commentaar: “ik heb tranen in mijn ogen van trots op iemand die ik niet ken” vanwege m’n blog ‘promoveren op lithium’. Linda maakte hiermee niet alleen mijn dag: ze maakt ‘m nog regelmatig, als ik dit stukje weer teruglees. Ook de andere feedback op mijn blog is over het algemeen fijn om te lezen. Ik tref lieve lotgenoten, helemaal geen vervelende reaguurders.

Vroeger, toen ik net de diagnose had, werd ik niet altijd blij van lotgenoten. Ik ging bijvoorbeeld naar de patiëntenvereniging en hoorde vooral waar mensen last van hadden, over de verschillende manieren waarop hun leven in de soep liep, door hun eigen bipolaire stoornis of die van hun partner. In mijn ogen was het één grote klaagbaak. Laatst was ik er weer eens, bij dezelfde vereniging. Het ging over het hebben van een kinderwens. Er was informatie vanuit de psychiatrie, veel ruimte voor ervaringsdeskundigen, ruimte voor onzekerheid en ruimte voor humor en ook nog voor kritiek. Er lijkt wel een toekomst voor mensen met een bipolaire stoornis en, als het goed gaat, zelfs voor hun kinderen. Waarom verliep het gesprek nu heel anders dan vroeger? (wie het weet mag het zeggen). Maar er leek wel meer “licht aan het eind van de tunnel”. Ach, misschien komt het wel doordat mijn eigen blik veranderd is.

Afgelopen jaar heb ik ook een cursus gedaan met lotgenoten, genaamd: “Werken met eigen ervaring”. De titel zegt al veel, nietwaar? Het gaat erover hoe je je eigen herstelervaringen in kan zetten om anderen te helpen met hun herstel: het opbouwen van een fijn leven, inclusief een psychiatrische ziekte. Ik heb de cursus afgemaakt, dus vanaf nu wordt deze blog door een gediplomeerde geschreven :-).  Mijn collega-cursisten hadden niet perse een bipolaire stoornis, maar wel allemaal een flinke geschiedenis in de psychiatrie. En daar zie je dus niets van aan de buitenkant. Ik merkte dat ik, zelfs na zoveel jaar ervaring als psychiatrisch patiënt, toch nog vooroordelen opzij moest zetten over mijn lotgenoten. Heel hardnekkig, dat (zelf)stigma. Toen ik hen leerde kennen en mijn vooroordelen verdwenen, merkte ik dat ik heel veel aan ze had. Het is bijna onmogelijk om in mijn directe omgeving hetzelfde begrip en dezelfde herkenning te krijgen, hoe leuk, lief en empathisch mijn vrienden en familie ook zijn (trouwens: soms zijn ze dat ook helemaal niet 🙂  ).

Kortom: lotgenoten zijn lief! (en kunnen je verder helpen). Tot slot: er zijn ook allerhande leuke, creatieve dingen te doen met lotgenoten. Bijvoorbeeld op het festival Zinneprikkels (Nieuwegein) of bij theatergroep Firma Zorgbehang (Arnhem). Er is nog veel meer. Ff googlen!

Advertenties