Tips & Adviezen

De titel van deze blog suggereert dat ik tips & adviezen ga geven. Laat ik maar meteen vertellen dat dat niet mijn bedoeling is. Het gaat over de tips & adviezen die ik krijg over het omgaan met mijn stemmingen. Hier krijg ik soms een punthoofd van.

Natuurlijk is het  heel lief bedoeld allemaal. Het advies komt meestal van mensen die er daadwerkelijk in geïnteresseerd zijn hoe het met me gaat. Ze weten van mijn bipolaire stoornis en vragen naar mijn stemming. Er bestaat namelijk ook een groep mensen die het wel weten, maar die de vraag “Hoe gaat het nu met je?” angstvallig vermijden.
“Hoe gaat het nu met je?”. Net als de meeste mensen beantwoord ik die vraag met “goed” of “gaat wel”. En ook al is dat vaak maar een half waar of onwaar antwoord, toch is het fijn als je de ruimte voelt om die vraag volledig te beantwoorden. Dat ik bijvoorbeeld als antwoord kan geven dat ik richting een depressie dreig af te zakken, of dat ik nu weliswaar ‘lekker druk’ ben, maar helaas weer aan de antipsychotica moet vanwege een beginnende hypomanie.  Ik prijs me gelukkig dat ik vrienden heb, waarbij ik dat soort dingen gemakkelijk kan zeggen.

Van mij mag het daar bij blijven. Mijn ei is kwijt. Enige troostende woorden zijn misschien op zijn plek, zoals ‘joh, dat is alweer een tijd geleden, hopelijk gaat het snel weer over’. Maar vaak komen op dat moment de tips & adviezen uit de kast. ‘Nou, wat ik altijd doe als ik hyper ben…’, ’Goed op je slaap letten, he…?’, ‘Volgens mij zou je geholpen zijn met boeddhisme/NLP/mindfullness/vaker fietsen…’.
Ik weet dat het nergens op slaat, maar van zo’n advies ga ik dus denken dat ik iets niet goed doe of gedaan heb. Had ik die tips maar eerder opgevolgd, dan was ik nooit manisch, depressief of erger geworden. Op het moment dat ik me besef wat voor rare gedachtegang dat is, probeer ik in te brengen dat de tip in kwestie de situatie misschien wel (of niet) kan verzachten, maar dat mijn episodes er niet van zullen verdwijnen. Na een teleurgesteld “O”, neemt het gesprek zijn beloop. Ik blijf met een klein katertje zitten in plaats van de steun te voelen die ik graag wilde krijgen en die mijn vrienden ook ongetwijfeld wilden geven…

Waar komt dit nu vandaan?

Iedereen geeft en krijgt tips & adviezen (ook ik), misplaatst of goedgeplaatst, en iedereen herkent ook wel de irritatie die dit op kan wekken. Maar waarom adviezen geven bij een ernstige psychiatrische stoornis? Ik bedoel: iemand in een rolstoel geef je toch ook niet de tip om eens te gaan revalideren, of om zijn armspieren te trainen? Dat laat je aan deskundigen over en aan de patiënt zelf.

Wat dan wel?

Je hoopt natuurlijk op een fijn gesprek, waarbij je alleen maar liefde en begrip tegenkomt 😉 Een luisterend oor en een troostende schouder, zijn eigenlijk al heel fijn wat mij betreft. Oprecht geïnteresseerde vragen zijn helemaal de slagroom op de taart. Geïnteresseerd zijn is niet moeilijk bij goede vrienden en lieve naasten, maar het is best ingewikkeld om op een goede manier open vragen te stellen. Dat vind ik zelf ook, al is het wel wat ik het liefst zou willen (horen en kunnen). Voor je het weet boert er weer –oeps- een goede tip doorheen… en het mooie moment is bedorven. De steun die je wilde bieden is getransformeerd in een ‘advies’. Ach, wat is de oplossing? Laten we het in ieder geval vooral blijven proberen met z’n allen, vaak om onszelf lachen en ook vaak sorry zeggen.

Advertenties