Introductie

Ik ben Miranda, 47 jaar, ik ben getrouwd en heb 2 kinderen. Op deze website kijk ik terug  op de afgelopen 17 jaar, waarin ik leefde met de bipolaire stoornis ofwel manisch-depressieve stoornis. Dit is hoe mijn gedoetje binnen de psychiatrie genoemd wordt.

Ondanks of dankzij deze aandoening ben ik gepromoveerd in de natuurkunde en ben ik moeder geworden van 2 lieverds, die inmiddels alweer 9 en 11 jaar zijn. Ook ondanks of dankzij, heb ik de afgelopen jaren veel meegemaakt en bijgeleerd. Met deze blog wil ik mijn ‘terugkijken’  graag vastleggen en delen. Binnen de psychiatrie (diagnose, ziektebeeld, opname, behandeling, medicatie) en daarbuiten (herstel, acceptatie, de omgeving, vooroordelen van jezelf en van anderen). Het zal allemaal aan bod komen. Er is genoeg te vertellen. Lees vooral door en laat me weten wat je ervan vindt.

Voor wie is deze blog?

  • Patiënten, lotgenoten, die inspiratie willen opdoen, herkenning zoeken of juist een ander geluid willen laten horen.
  • Betrokken naasten die hun zieke naaste beter willen begrijpen.
  • Buitenstaanders die wel iets meer willen snappen hiervan.
  • Liefst ook mensen die psychiatrie een beetje eng vinden: de manier waarop gemiddeld genomen tegen mensen met een psychische aandoening wordt aangekeken is naar mijn mening erg onrechtvaardig. Ik wil graag de andere kant laten zien.
  • Voor mijzelf, ik wil het ook graag delen namelijk 😉

Wat betekent manisch-depressief dan?

Heel in het kort (het staat ook op Wikipedia): Manisch-depressieve of bipolaire stoornis is een psychiatrische aandoening. Mensen die dit hebben vertonen afwisselend depressieve (sombere, gevoelsarme), manische (eufore, vrolijke) en stabiele stemmingen. Een beetje manisch bestaat ook, dat heet hypomaan. En in beide uiterste stemmingen, manisch en depressief, is het mogelijk om door te schieten naar een psychose. Dat is een toestand waarin je wanen hebt (dat kunnen gedachten, beelden, stemmen of reukwanen zijn).

Psychose klinkt heel eng. Daar staan alleen maar akelige dingen over in de krant. Hoewel ik denk dat het altijd wel moeilijk is om aan te zien, is de overgrote meerderheid van de mensen met een psychose niet gevaarlijk en de meesten raken zelfs een beetje in zichzelf gekeerd, in plaats van naar buiten (en ja, is te checken bij het CBS, deze uitspraken)

Overigens met dat manisch/depressief/episodes: Het is voor iedereen heel verschillend hoe diep deze gaan en hoe lang deze duren. Ik merk er zelf ongeveer eens per jaar wat van. De episodes gaan bij mij veel minder diep dan vroeger (ook dit verschilt per persoon, of het voor – of achteruit gaat, hoewel ik wel geloof dat je daar zelf een rol in kunt spelen)

25x10_wolken_boven_terschelling_1

Iedereen is toch wel eens somber en vrolijk?

Ja, dat is zo, maar het gaat hier om een aandoening. Somber of vrolijk ben je meestal ergens om. Ik daarentegen weet soms niet waarom mijn stemming zo is als ie is. Omdat iedereen het wel kent dat ie een rotdag heeft, krijg ik best wel veel adviezen. Daar heb ik eerlijk gezegd best wel een hekel aan. Ik probeer maar zwaar te filteren en de rest te negeren. Als ik eens iets probeer wat “werkt” (bv. cognitieve therapie, familie-opstellingen, sporten waarbij je gaat zweten, in de zon gaan liggen)  dan wil dat zeggen dat het voornamelijk voor afleiding zorgt. Het zorgt er dus niet voor dat een manie of een depressie over gaat, maar het kan de episode wel verlichten. Daarna komt het helaas gewoon weer een keertje terug….

De behandeling is in het kort: medicijnen, regelmaat en een goed noodplan (om veranderingen aan te zien komen).  Wanneer ik manisch of hypomaan ben, is beperken van het aantal prikkels wel verstandig. Anders word ik zo druk op het eind van de dag en wordt mijn man moe van mijn snelle babbel. Van de andere kant  is het tijdens een depressie vermoeiend om bv. je enthousiaste gezicht op te zetten als je een afspraak hebt, wat voor je werk soms wel moet. Ik wil hier maar mee aangeven dat al die stemmingswisselingen veel energie kosten, op zijn minst. Want ook hier geldt dat het per persoon sterk verschilt hoeveel last je er van hebt.

Wat bijvoorbeeld ook gebeurt is het volgende:  depressieve stemming….. gevolg depressieve gedachte…. (ja ik weet dat ze bij cognitieve therapie het omgekeerde zeggen…) … gevolg nog dieper in de put. Het helpt mij wel om dat cirkeltje te herkennen en dan de sombere stemming gewoon te accepteren voor wat ie is. Op die manier kan ik de sombere gedachten beter relativeren. Dat kon ik in het begin nog niet trouwens, dit “trucje” van lijdzaam zijn.

Ben jij een psychiatrische patiënt? Dat had ik nooit verwacht?

Als ik mensen vertel dat ik een bipolaire stoornis heb (ik vind het fijn als ik er open over kan zijn), krijg ik de meest verschillende reacties. Veel mensen reageren gelukkig heel sympathiek. Ze schrikken bijvoorbeeld in eerste instantie een beetje, vragen hoe lang al? Of ik er erg last van heb (gehad), wat het voor mij betekent dat ik het heb, of het me stoort in mijn dagelijks leven? (Zo, mocht je ooit iemand met bipolaire stoornis tegenkomen: Nu heb je meteen een rijtje geschikte vragen paraat…). Vervolgvragen en -opmerkingen kunnen soms wel vervelend zijn: “Kun je nog wel werken dan? “, “Zorgt je man dan voor de kinderen?” of “Woon je gewoon thuis?”….. Wat een beeld kunnen mensen hebben van een psychiatrische patiënt, hè? Maar misschien komt het ook wel vaak voor op die manier? In ieder geval schaar ik het onder vooroordelen en heb liever open vragen.

Een vraag die mij ook verbaast is: “Ben jij een psychiatrische patiënt? Dat had ik nooit verwacht!”. Hoe had je dan verwacht dat die er uit zagen??? Zo misschien: Waarschijnlijk lang vies haar, shagje in de mondhoek, broek op standje bouwvakker decolleté en nors en gevaarlijk uit zijn ogen kijkend. Dit waren de vooroordelen die ik zelf ook zo’n beetje in mijn hoofd had, ben ik bang. Gelukkig, daar lijk ik blijkbaar niet op. Helaas heb ik ook tweemaal te horen gekregen: “Ben jij een psychiatrische patiënt? Dat dacht ik al wel…”. Dus toch: Ik ben die langharige zwerver uit mijn eigen vooroordelen…Nee, natuurlijk niet.

Zelfstigma en stigma

Bovenstaand stigmatiserend beeld heb ik vroeger ook zelf gehad van “de psychiatrische patiënt”. Een tijdlang heb ik op die manier over mezelf gedacht. Dat wordt “zelfstigma” genoemd. Ik dacht bijvoorbeeld “dat ik weliswaar best een goede moeder was, maar anderen waren vast beter, want ik heb nou eenmaal dat bipolaire ” of “sommige vrienden houden me waarschijnlijk alleen aan uit medelijden”.

Dit is zelfstigma en voor veel mensen geldt dat dit regelmatig terugkomt. Het komt volgens mij niet perse  voort uit dingen die ik te horen krijg uit mijn omgeving (dat valt nl. best mee in mijn geval), maar uit de vooroordelen die overal in de maatschappij leven. Inzicht in de gedachtenkronkels die ik bouwde hierdoor, werkte voor mij bevrijdend. Ik hoop dat meer mensen dat gaan doen.

loesje

Natuurlijk kom je ook echt stigma tegen. De vooroordelen in de media zijn nog wel te doen, maar het lastigste vind ik het zelf als mensen die vroeger dichtbij stonden, je ineens anders gaan behandelen. Ze vertellen je minder, “sparen” je zogezegd, nemen je minder serieus of laten je buiten bepaalde gesprekken en beslissingen. Dat is funest voor relaties.

 

Herstel

“Herstellen doe je zelf, maar het hoeft niet alleen”. Hoewel de aandoening niet over gaat (of bij sommigen toch wel -> de positieve verhalen die ik gehoord heb, gaan vaak over verwerken van trauma en/of gezonde leefstijl), kun je wel opnieuw je leven vormgeven. Zelfvertrouwen opbouwen, (zelf)stigma loslaten en (nieuwe) maatschappelijke rollen innemen, wordt dan ‘herstel’ genoemd. Je kunt bij het herstellen veel hebben aan mensen die daar al meer stappen in gemaakt hebben, of andere lotgenoten.  Eigenlijk gaat het dan om een goed leven MET de aandoening, waardoor ook je leven weer meer over … je leven kan gaan, en minder over de aandoening. Wat ik hier schrijf over herstel heb ik niet zelf verzonnen, er is een hele visie en een beweging (van ervaringsdeskundigen) aan gewijd. Wilma Boevink is de oprichtster hiervan. Als je haar googlet vind je veel literatuur. Zelf heb ik, vooral voor mijn persoonlijk herstel en het herkennen van zelfstigma, veel gehad aan de cursus Werken Met Eigen Ervaring en de WRAP (Wellness Recovery Action Programme), een cursus voor zelfmanagement die nog wat stappen verder gaat dan een signaleringsplan (waar ik ook al veel aan gehad heb, trouwens).

Advertenties

173 thoughts on “Introductie

  1. Wat ontzettend fijn om dit te lezen! Ik weet het na een zoektocht van maarliefst 17,5 jaar pas net en ik herken heel veel van wat hier geschreven wordt. Vooral de reacties van andere mensen, die af en toe hard bij me binnen komen.
    Maar ik weet dat dit voor mezelf tijd nodig heeft en ik accepteer dit ook. Wat je schrijft over de stigma’s; een waarheid als een koe. Ik ben me hiervan bewust en het lukt me erg goed om dit los te laten.
    Ik ben niet ziek, er is niks mis met me. Ik heb gewoon een uitdaging waar ik mee leer werken. Houdt het leven interessant toch?

    Groetjes en heel erg bedankt voor je opbeurende woorden! 😀

  2. Beste
    Ik ben nu al 8 jaar bipolair met hoofdzakelijk al die jaren een depressie. Heel af en toe gemixte episode of manisch. Medicijnen tegen manie werken maar ik geraak nooit uit de depressie. Wel heb ik soms iets betere dagen om weer gevolgd te worden door zeer slechte. Antidepressiva werken dus niet. Weet me geen raad zou graag nog eens genieten. Daarom verlang ik vaak naar het manische.

    Groetekes
    Annickjans@gmail. Com

    • Lieve mensen,

      Wat een ingewikkelde materie deze ziekte. Ik ben 72 jaar en begon op mijn 49e met lithium. Mijn mening is: Je bepaalt zelf wat je slikt en dit betekent voor mij dat ik nog slechts 200 mg. slik en dat hoop af te bouwen naar 0.
      Tip van mij: wordt lid van de VMDB als je dat nog niet bent. Leerzaam!
      Kijk naar de site: ”Bipolair anders en ook psychose anders.” Sharon van Haren
      haar afkick verhaal en de reacties die volgen. Henk Schutte VMDB Lithium een steun voor mijn ziel en zijn boekje ” Hoe ik genas van een bipolaire stoornis”
      Knok voor je zelf en wees niet te trouw aan de psychiater, maar trouw aan je zelf. Hoop je hiermee een beetje te hebben geholpen.

      Veel sterkte en groet van,
      Willemijn.

      • Als ook “ervaren” bipolair wil ik me helemaal bij je aansluiten Willemijn. Met als toevoeging de site ‘psychosenet.nl’. Succes met het afbouwen van de lithium.

    • Ik kan je heel goed begrijpen Annick want ik zit met net hetzelfde probleem. Slikte Notrilen als antidepressivum en Lithium maar gn van beiden helpen want ik herval steeds opnieuw. Heb nu gevraagd aan mijn psych om medicatie af te bouwen maar voel mij helaas nu nog slechter. Heeft iemand ervaring met afbouwen van lithium (misschien gaat het bij mij wat te vlug). Ik volg het schema van de dokter

      • Annick en Janine,
        Heel herkenbaar! Zeker de laatste 8-9 jaar ben ik voornamelijk depressief geweest, ondanks gebruik van eerst Lexapro, toen Zoloft, en tenslotte Nortrilen. Afgelopen zomer werd de diagnose Bipolair type I gesteld. Naast de Nortrilen gestart met Lithium waarvan ik enorm veel bijwerkingen had en de resultaten waren niet indrukwekkend. Na een half jaar besloten om Lithium te stoppen. Het duurde 3 maanden om eerst een nieuw middel op te bouwen en daarna Lithium af te bouwen. Nu gebruik ik Lamotrigine. Dit middel heeft er voor gezorgd dat mijn depressieve klachten eindelijk minder werden en nu vrijwel weg zijn. Daarnaast ben ik gestopt met suiker eten en cola light drinken, mogelijk is dat ook van invloed. Overigens lukte dit, na duizend pogingen in de afgelopen jaren, pas toen de Lamotrigine was ingesteld. Lamotrigine werkt meer aan de ‘onderkant’ van de lijn dus de depressie, en Lithium werkt beter voor de ‘bovenkant’, de manie/hypomanie (zo vertelde de psychiater bij de Bipolair poli in Amsterdam). Dus als je meer last hebt van de depressies dan van (hypo)manieën is Lamotrigine misschien een goede optie. Voor mij is er nu een wonder gebeurd en ik ben enorm opgelucht dat er toch nog verbetering mogelijk bleek.
        Onder invloed van de Nortrilen ging mijn stemming heel snel wisselen, bijna wekelijks sloeg het om en werd ik heen en weer geslingerd tussen stabiel, depressie en af en toe een hypomanie. Ontzettend vermoeiend! Daarom ben ik nu de Nortrilen aan het afbouwen. Ik heb goede hoop dat ik het ga redden met alleen Lamotrigine.
        Misschien hebben jullie hier iets aan,

        groet en sterkte,
        Alinda

  3. Hoi Miranda,

    Allereerst de complimenten voor je blog, ik ben er regelmatig langsgeweest de afgelopen tijd en heb bijna alles gelezen. Ook de commentaren en de reacties. Goed dat dit blog er is. Ik heb me eindelijk geabonneerd zodat ik nu alle nieuwe blogs in de mail krijg \0/

    Jij hebt ergens op je blog geschreven dat je aan de verkeerde kant van een onzichtbare lijn was terechtgekomen, en dat die lijn eigenlijk niet bestaat. Dat vind ik heel goed geformuleerd.

    Zelf heb ik al sinds 1990 de diagnose bipolaire stoornis, in 2012 stabiel geworden op lithium, een geheel nieuwe ervaring! Ik dacht, misschien ben je geïnteresseerd om mijn blog te lezen, ik heb hem hieronder staan. Ik ben er net mee begonnen. Het gaat allemaal over het herstel dat ik heb ervaren na 2012, zowel het actief nagestreefde herstel als het herstel dat zich wonderlijk genoeg uit zichzelf voltrekt.

    Goed weekend
    Alette Jurgens

    • Hoi Alette, dank je wel voor je mooie complimenten. Ik heb ook even op jouw blog gekeken. Je hebt al een boek geschreven zelfs! Wow, dat wil ik ook nog steeds. Ik ben ook benieuwd naar wat je nog meer onder je herstel vindt horen. Misschien een volgende blog?

  4. Ik zit nog middenin het acceptatie proces. Vind het bijna onmogelijk om met een bipolaire stoornis te leven en dan vooral de depressies en het vooruitzicht dat het weer terug komt….
    Wel fijn om te lezen wat er allemaal kan naast de stoornis.
    Ik slik lithium,nortrilin en olanzapine. Vind ik erg veel met veel bijwerkingen.

    • Dag Nienke,
      Wanneer medicatie goed werkt, je goed bent ingesteld en vooral wanneer je bent gediagnostiseerd als bipo 1 dan heb je een kans zoals ik via de VMDB heb vernomen dat je 70-80 % kans hebt om stabiel door het leven te gaan.
      Ik vond de tijd voorafgaande aan mijn diagnose het moeilijkst. Lithium betekende voor mij een bevrijding. Ga er niet vanuit dat de depressie weer terug komt. Geniet van de goede momenten. Of het veel is wat je slikt kan ik niet beoordelen, maar ik hoop dat je er goed met je hulpverlener over kunt praten. Je zei het zelf al, het voelt als onmogelijk, maar er is veel mogelijk.
      Hoop voor je dat je een lichtpuntje ziet.
      Groet.

  5. Wat een herkenbaar verhaal! Ik ben zelf nog geen 30 en mijn diagnose van bipo 2 was een paar jaar geleden na jaren on/off therapie sinds kindertijd. Ik heb mijn leven daarna omgegooid en een lang acceptatieproces volgde. Ergens kwam de diagnose als een verlossing, eindelijk wist ik wat er met mij aan de hand was en kon ik er iets mee.
    Nu met SSRI medicatie, cognitieve therapie (waaronder mindfulness) en een noodplan kan ik er mee omgaan. Het lukt mij te functioneren zonder medicatie zoals Lithium of Olanzapine. De bijwerkingen waren voor mij erger dan wat het mij opleverde. Dat zou altijd nog een optie zijn mocht het echt niet gaan.
    Nu ik het echt heb geaccepteerd als onderdeel van mijzelf gaat het een stuk beter (het voelt soms als een handicap?). Depressies of hypomanie voorkom je niet. Je gaat vallen, maar hoe krabbel je weer overeind? Een begripvolle partner, vrienden en familie is erg waardevol. Het is fijn om te lezen dat ik echt niet alleen ben maar er zoveel anderen zijn die het zelfde meemaken.

    • Wat een mooi bericht. Fijn om te lezen dat je grip hebt en (over het algemeen neem ik aan) blij bent met jezelf en je leven. “Accepteren” is zo’n veelomvattend begrip en betekent gelukkig niet: accepteren dat je leven van minder waarde is. Integendeel. Ik wens je alle geluk Margot.

    • Ik ben angelo 50 jaar en al 30jaar bipo
      Vind het heel moedig dat je zonder medicijnen deze stoornis te lijf gaat. Ik ben van hetzelfde principe maar als ik depressief ben heb ik het heel moeilijk omdat het altijd onverwachts komt dan ben ik alles behalve aangenaam gezelschap. Vind het heel erg voor mijn gezin heb 3 schatten van kinderen en een heel begripvolle vrouw maar toch voel ik me altijd schuldig zij verdienen dat niet. Soms wil ik liever niet meer zijn omdat ik het niet meer aankan met die stemmingswisselingen maar dan denk ik aan mijn gezin die ik doodgraag zie en dat helpt mij overeind. Ik durf er ook met niemand over praten uit schrik van de reactie. Regelmatig ga ik wel bij een psycholoog langs dat verlicht wel een beetje.

      • Hoi Angelo. Ik heb wel medicatie hoor, lithium. Probeer het wel te minderen maar ik doe rustig hoor.
        Naar aanleiding van je brief vrorg ik me af of je wel eens contact gehad hebt met lotgenoten? De depressie zelf gaat er niet door verdwijnen maar het is wel te leren om er zo min mogelijk last van te hebben (ook voor je omgeving). Ik heb zelf in dat licht veel gehad aan de WRAP-cursus. Het leert je meer zelfmanagement.
        In elk gdval: veel geluk gewenst voor jouw gezin, en stabiliteit voor jou.

  6. Goed verhaal. Ben na 20 jaar studie tot de conclusie gekomen en nu van mening dat bipolair-2 heel vaak een misdiagnose is en heel vaak helemaal geen ziekte is die zeker niet medicamenteus behandeld moet worden. Meer dan waarschijnlijk worden natuurlijke biologische variaties gemedicaliseerd en ligt de sleutel in de mens zelf en zijn levensstijl.

    • Ik denk dat die conclusie te trekken is voor veel psychische aandoeningen of ‘stoornissen’. Alleen denk ik dat de psychiatrie net zo goed gelijk heeft, dat er iets in je hersens gebeurt en dat je met medicijnen de boel kunt behandelen (niet genezen, maar dat pretendeert de psychiatrie ook niet).
      Volgens mij bestaan die twee “waarheden” naast elkaar. Wel is het erg dat de ‘echte’ en persoonlijke zoektocht die jij beschrijft (leefstijl, maar bv. ook verwerking van trauma) zo weinig aandacht krijgt in de ggz.
      Stop niet met zoeken, dan doe ik dat ook niet.

      • Nicholas, had ik dan in 1992 die misdiagnose na het slikken van een andere antidepressiva nl, Anafranil . Velen hebben dit ervaren en nu vraag ik mij af wat, als ik gewoon was doorgegaan met Ludiomil waarvan men later beweerde; door een andere psychiater dat dat beter bij mij paste, niet manisch geworden?
        Inmiddels ben ik sinds mei, na het ervaren van ”bewustwording” een toevoeging aan mijn gevoel wat ik nog niet kende, gestopt met lithium. Eindelijk:
        Een wonderlijke ervaring ! Zeer blij mee uiteraard. Hoe kan dit toch, vraag ik mij nog dagelijks af? Jouw bericht opent hopelijk mooie perspectieven.

    • Since de puberteit ,heb ik veel last van depressief buien, ik ben 49 jaar ,dus zo lang heb ik last van ,maar ook de wisseling naar de hiper euforisch buien ,,daar voel me super lekker ,en straal dat naar ander toe , dus vaak zijn mensen onder de indruk van mijn vrolijkheid en assertiviteit ,en kunnen zich niet voorstellen dan een ander IK bestaat ,somber ,onzeker ,angstig negatief ,,
      IK voel me soms alsof ik een mask draagt ,toneel spelt ,,ja ik ben een creatief persoon ,net als veel mensen met psychische stoornissen !
      Net als jij ,kunnen mensen ook niet geloven dat ik psychische problem heb ,ik werk ,ben getrouwd en heb twee volwassen kinderen ,en ondanks mijn onzekerheden wat betreft de opvoeding ,heb ik fantastic kinderen en een goed band ,ook dankzij de hulp van mijn man ,die me nooit liet vallen ,want ook voor de partner is het zwaar ,,om altijd te moeten peilen ,wat voor bui ,heeft zij vandaag ?? IK slik al een paar jaren medicatie ,en het helpt me om de crisis door te staan ,een min of méer stabiliteit gevoel ervaren ……

      • Dank je wel Fernanda, dat je je verhaal hier deelt. Het helpt mijzelf erg om het te delen, hier en soms “live” met lotgenoten. Tussen mensen die niets van ‘het psychiatrische gedoe’ weten, kan het soms wat eenzaam aanvoelen. Dat waar je zo vaak aan denkt, wordt door je naasten vaak moeilijk begrepen. Als het goed klikt met ze, hebben lotgenoten juist vaak maar een half woord nodig. En fijn dat je kinderen goed groot geworden zijn! Dat geeft mij ook weer moed voor de toekomst (die van mij zijn nu iig nog heel lief 😉 )

  7. Respect Miranda.
    Als lotgenoot vind ik veel herkenning in uw verhaal en met voorname in uw uitspraak ;
    Herstellen doe je zelf, maar het hoeft niet alleen !
    Ik hoop dat hierin veel lotgenoten ondersteuning en een zekere leidraad kunnen vinden.

  8. Beste,
    Mijn naam is Lizzy (fictief, afkorting van mijn echte naam)
    Bij deze wil ik u graag laten weten dat ik een bipolaire kwetsbaarheid heb, het woord omvat verschillende aspecten. Namelijk dat er wel degelijk iets donker en iets licht in mij schuilt. Het donkere gedeelte gaat meestal ook gepaard met het lichtere gedeelte. Bij het lichte gedeelte spreken we graag met veel lof over mijn manische fase, die zeer lang kan aanslepen. Bij manie denk ik aan spraak. Een vlotte zinsbouw gepaard gaande met veel klanken en woorden die ik vloeiend en welwillend op een blad kan neerpennen of typen. Ik hou van deze fase al was het het houden van een pasgeboren kind dat voor altijd iets van mij bezit, namelijk het moederschap dat een belangrijke rol speelt bij mijn ziekte. Mijn ziekte noem ik het , ik vergelijk het met een kanker die nooit zal genezen , iets dat gepaard gaat met cellen die zich steeds kwaadaardig vermenigvuldigen in mijn hersenen. Hoe is dit tot stand gekomen? Namelijk door een traumatische gebeurtenis die plaats heeft gevonden aan de zee. De zee, Nieuwpoort, een plek waar al de miserie begon die d-toen nog onschuldig leek. Je hebt het zelf gezocht zei de uitbaatster van het populaire kite -surfersclub ‘Windekind’. Zelf gezocht dat die mannen met zen zessen waren ze elk hun eigen doordringende rot karakter. Ze dwongen me tot daden die ik tot op de dag van vandaag nog steeds moeilijk kan plaatsen. In mijn hoofd razen mijn gedachten als een trein, iedere dag opnieuw, terwijl de realiteit zeer traag voorbij flitst. Ik wil en zou het deze keer anders aanpakken toch ben ik sedert 2007 in de psychiatrie verbonden onlosmakelijk met dokters, verplegers, psychologen, ergo-therapeuten ,post motorische therapeuten. Ik ben tien jaar goed geweest, mits enkel Abilify tien milligram. Nu ook wel ambulante therapie. Wat is er sinds dien verandert ? We zijn nu 2017 er is veel verandert. Heb ondertussen al een moeder ervaring meegemaakt, heb N. mogen opvoeden, een unieke ervaring, heb hierbij haar papa graag mogen zie, dat wil ik nu met glans achter mij laten, ben namelijk stapel verliefd op iemand anders met name J.D.C. . Hij brengt het beste in mij naar boven. Hij helpt me met praten over mijn nare ervaring van aan zee en die enge verkrachting op mijn 17jaar toen ik nood gedwongen klaar stond om te springen van het 16 de verdiep te Nieuwpoort bad. Als ik dat toen het gedaan , had ik mijn vriend nooit leren kennen. Dan had ik nooit dit sublieme verslag kunnen opmaken van mijn boeiend en indrukwekkende leven. Deze tekst draag ik op aan de verpleging die er elke dag opnieuw voor mij is , mede dankzij het hele verpleegkundig team.. zij helpen met door dit moeilijke weekend heen. Elk op hun eigen manier zijn zij prachtig in het bijdragen van hun steentje om mij de kracht te geven om naar hen toe te durven stappen en mijn verhaal te willen noteren. Het vergt me moeite en tranen nu om dit neer te typen. Is niet zo evident, wetende dat na tien jaar het trauma nog steeds kan woekeren in mij. Ik wil vooruit in het leven, ik zou graag naar een thuis willen gaan een warm gezin waar ik wel welkom ben om mij goed te mogen voelen. En zelf zekerder te worden meer zelfvertrouwen te kweken. Ik ben hier voor mezelf niet om anderen te plezieren. Met deze gedachte in mijn hoofd kom ik al zeer ver. Want jij jonas, bent mijn hemel op aarde, cliché maar ik zie jou echt graag zoals ik Kenny graag heb gezien. Kwets me niet , doe niet me mij wat je jezelf nooit zou willen aandoen. Koester me , koester onze momenten die we samen delen in de instelling, dat we later kunnen zeggen aan onze wederhelften dat we elkaar met respect hebben behandelt altijd. Oprecht en eerlijkheid. De eenzaamheid was nooit aanwezig, we waren er genoeg voor elkaar. Zou graag mijn diploma in de zorg afwerken en voor verpleegkundige A1 gaan. Grenzen verleggen. Dankzij mijn vriend kan ik dit wel. Hij geeft me de kracht die ik nodig heb om dit allemaal nog te realiseren vlak voor mijn dertigste. Ik wil nog zoveel bereiken in het leven. Mijn vrijwilligerswerk afwerken bij de ambulanciers dienst. Ik wil dat de treinstroom in mijn hoofd even snel gaat als de werkelijkheid.. dat is wat ik wil. Niet meer blijven hangen in mijn donker verleden van vroeger. Help mij verpleging, mijn vriend, mama en papa , zus en broer. Om dit te realiseren. Praat met me , lach me niet uit om wat ik al heb uitgestoken, achter alles zit die ene onderliggende reden. Namelijk dat als jij mij gemeen aanpakt, ik dit tien jaar later me zal wreken en dit wel zal terugdoen op de één of andere manier, jij die me toen zei dat je nonkel je misbruikte ik hoop dat je zelf een enge jeugd hebt beleefd en dat slagersmes dat je toen in mijn hart wou planten, dat ik zo van harte hoop dat jij er met je hart eens bent tegenaan gelopen dat het een weg heeft gebaand en genesteld heeft in jouw hart dat samengesteld is uit doorns elke doorn staat voor elk jaar dat je mij die nare herinnering opnieuw en opnieuw laat herbeleven. Het is genoeg geweest , ja ik leef nog meer dan ooit. Ik ben gelukkig heb nu een lieve vriend en hopelijk een glansrijke toekomst die ik tegemoet kan gaan. Ik mis je elke dag omdat je niet altijd naast me kan zijn, wat ik wel begrijp. Hopelijk gaan mijn suïcidale donkere gedachten snel plaats maken voor happy feeling, goeie leuke aangename momenten, die we samen mogen invullen, als dokter de m. het mij toe laat. Om hier een streep onder te trekken, en moving on with my life. Kijk ik zo elke dag meer en meer naar uit. Samenwonen met jou en een kindje hebben als de tijd er rijp voor is en de pillen op hun minimum zijn dankzij dokter L. D.C. waar ik graag mijn ambulante therapie zou willen verder zetten. Vandaag 20 augustus, de vakantie loopt op zijn einde, tv serie thuis begint weer aan een nieuw seizoen. Ik zou graag opnieuw mijn studies kunnen hervatten. En iets aanvangen met mijn leven. Bedankt aan alle verpleegkundigen om mij met raad en daad te hebben bijgestaan. Bedankt aan de dokters en therapeuten om mij te helpen mezelf te leren ontwikkelen tot is wat ik wel echt ben namelijk een goedlachs iemand die wel houdt van een praatje en een glaasje kriek af en toe. Door mijn trauma heb ik veel bijgeleerd over de mens en zijn zijn in het algemeen. Ik mis oma en opa. En mijn gezin zowel mama als papa , broer en zus.. maar vooral mijn vriend, mijn grote steun. Zonder hem had ik niet uit die donkere periode geraakt waar ik me momenteel in bevind. Afronden , de vicieuze cirkel is rond. Tijd om af te ronden. Bij deze een grote Danku aan iedereen die heeft meegeholpen tot mijn groot genezingsproces. Het gaat jullie goed.
    Merci om je tijd te hebben gepakt om dit te lezen

    L.P.

    • Beste Lizzy. Hartelijk dank voor je verhaal. De inhoud en schrijfstijl zijn heel anders dan die van mij. Misschien dat juist weer andere mensen daarmee herkenning en steun in jouw verhaal kunnen vinden. Veel geluk voor je toekomstdromen en gezondheid.

  9. Hallo Miranda
    Blogs als deze van jou hebben me geïnspireerd om zelf een blog te gaan schrijven. (ikmagzijnwieikben.nl)
    Veel herken ik in de blogs, maar aan de andere kant merk ik dat er niet veel mannen zijn die schrijven of reageren.
    Er zijn twee groepen die ik mis als het gaat om psychische problemen, en dat zijn mannen en ouderen. (laat ik nu tot beide groepen behoren 😉 )
    Ik hoop dat ik ooit zon goede schrijver ga worden als jij, is nog lang niet maar het begin is er.
    Nog maals bedankt voor je openheid en je goede blog
    Hermie

      • Een kraambedpsychose lijkt me ook een mogelijke oorzaak. Dat trof mij na de geboorte van ons eerste kind. 7 weken opname was noodzakelijk en een jaar later werd ik weer voor 7 weken opgenomen. Je voelt je zo kwetsbaar en je zelfvertrouwen krijgt er een extra deuk van als dat toch al te wensen overliet.
        10 jaar later weer geconfronteerd met sterke emoties waar ik geen raad mee wist. Terugkerende depressies en na 7 jaar getob uiteindelijk gediagnostiseerd
        als MDS, wel pas na het slikken van anafranil.
        Na 19 jaar lithium geslikt te hebben ben ik er nu wel vanaf .Heel langzaam afbouwen en nu 4 mnd. zonder; met een gevoel dat ik zeker weet, dat ik het nooit meer nodig zal hebben. Wil nog wel even vermelden dat ik een
        stabiele bipo 2 slikker was. Succes met je werk, mooi om je hier mee bezig te houden.

      • Dank je wel Willemijn. Wat fijn dat je er af bent! Zijn er nog specifieke zaken, waarvan je denkt dat ze bijgedragen hebben aan het uiteindelijke kunnen afbouwen van de lithium?

  10. Miranda, het was een kwestie van uitproberen. 200 mg werkte bij mij ook prima, maar minder viel soms wat tegen. Het was afbouwen en weer opbouwen. En eindelijk op 5 mei wist ik het zeker. Niet eerst nog naar 100 zoals voorgaande keren. Gelijk stoppen.
    Doordat gevoel werd ik onverwacht verrast. Ik noem het een soort van bewustwording.
    Mogelijk wil iemand hierover nog wat doorpraten. Adres bij Miranda bekend. Welkom.

  11. Specifieke zaken waarvan ik denk dat ze hebben bijgedragen aan het uiteindelijk kunnen afbouwen van lithium. Na 8 jaar 400 mg . Je voelt je goed met deze laag therapeutische lithium spiegel. Als blijkt dat 5 mnd. 200 mg ook goed werkt, begin je er in te geloven. Toch paar keer weer opgebouwd naar 400 mg. En nu, kon ik na weer 4 mnd. 200 mg geslikt te hebben er ineens mee stoppen zonder af te bouwen naar 100 mg. Het was een wonderlijke gewaarwording. Je kunt herstellen door therapie en of medicatie, maar ik voel me toch echt genezen. Mogelijk een misdiagnose. In de psychiatrie gelooft men niet zo in genezing en daarom denk ik, laat ze reageren de ”bipolairen” bij wie dit ook is gelukt.

  12. @ Nicholas Holland en Miranda (wordpress accepteerde mijn reactie niet onder jouw stukje…)

    De diagnose zegt iets over aanwezigheid van symptomen en eventuele afwezigheid van gezond functioneren. In die zin kan je diagnose dus wel degelijk juist zijn. De essentie van de DSM is een categorisering van verschijnselen als houvast om het over hetzelfde te hebben in de psychiatrie en zegt niets over de oorzaak van de verschijnselen. Gek genoeg is onder invloed van de biologisch georiënteerde psychiatrie deze essentie uit het oog verloren en wordt nu aangenomen dat de DSM categorieën verwijzen naar concrete lichamelijke ziektes. Daar wordt al 50 jaar naar gezocht maar het lukt maar niet om echt iets concreets te vinden.

    Wat mij betreft logisch, want er is ook geen concrete lichamelijke oorzaak te vinden. Bipolairiteit, schizofrenie en allerlei andere zogenaamde ziektes zijn uitingen van uit de hand gelopen overlevingspatronen ontstaan als reactie op trauma, emotionele verwaarlozing, parentificatie et cetera.
    Dat er toch afwijkingen in de hersenen te vinden zijn is niet meer dan logisch: trauma veranderd het brein (lees: traumasporen van Bessel van der Kolk).

    Wat schizofrenie betreft wordt dit al steeds meer onderkend door gerenomeerde psychiaters zoals Jim van Os en Marius Romme. Mijn visie is dat dit voor de bipolaire stoornis net zo goed geldt. Dat komt ook overeen mijn mijn ervaring: ik ben al bijna 30 jaar volledig hersteld.

    Kortom: de sleutel ligt inderdaad in de mens en zijn levensstijl.
    warme groet van een ex-bipolair,

    Ronald van Aalten (www.bipolairanders.nl)

  13. Hallo. Bij jouw post wilde ik in ieder geval even opmerken dat de “bipolaire mens” volgens mij niet bestaat, net zo min als “de Nederlander” (Maxima had gelijk). Ook heeft lang niet iedereen angst naar buiten toe.
    Wel werkt het bij mij persooonlijk zo dat ik heb moeten leren mijn gevoel te herkennen, te uiten en ervoor op te komen. In die zin herken ik wat je schrijft.

  14. Wat een goede blog. Erg fijn dit te lezen.
    Misschien is deze vraag elders al gesteld mijn excuus ik heb het niet kunnen vinden.
    Heb jij of iemand anders tips voor de partner van iemand met een bipolaire stoornis, en dan bedoel ik om zelf sterk te blijven.
    Mijn partner is onder behandeling en we nemen samen deel aan psycho educatie, erg veel geleerd en geeft een goede inzicht. Ondanks alles wat we proberen komt er geen stabile episode, na bijna een jaar begint het erg zwaar te worden.
    Zijn er tips of online praat groepen voor de naasten om tips en steun en herkenning te krijgen, zodat ik er kan zijn en blijven voor mijn partner.

    • Dank je wel voor je complimenten. Wat betreft tips voor partners: wat ik weet is ypsilon en psychosenet.nl Dat klinkt allemaal wel naar ‘psychose’ maar die laatste hebben ook een online spreekuur, kun je ook als partner gebruik van maken en er zitten ook psychiaters gespecialiseerd in bipolaire stoornis.
      Ypsilon is een vereniging voor naasten van mensen met psychose gevoeligheid.
      Verder is er op Facebook een groep voor biqpuolaire stoornis (bij Petra etcetera). Daar zitten ook veel partners van. Misschien hebben zij ook wel meer tips dan deze.
      Veel succes en sterkte met jou en jullie zoektocht

      PS ik zag vandaag een Facebook groep voor partners / betrokkenen
      Graag wil ik nogmaals de groep voor familieleden, partners etc onder de aandacht brengen want ook die krijgen vaak veel voor hun kiezen als er een partner, kind etc de bipolaire aandoening heeft.https://www.facebook.com/groups/172013820031184/?ref=group_header

  15. Jacqueline, laat vit. 12 eens testen. Ik slik dit al 10 jaar en ik las dat het bepaalde fysiologische overeenkomsten heeft met lithium. Weet natuurlijk niet of jij lithium slikt.
    Vit. B12 levert een bijdrage tot een goede hersenfunctie o.a. volgens Hoogleraar Martijn Katan. Inmiddels met pensioen.
    Nu ik al 7 mnd geen medicatie meer slik blijf ik gewoon doorgaan, dit heeft ook met mijn leeftijd te maken. Heb wel de ervaring dat het zonder minder goed voelt , maar misschien zit dit wel tussen mijn oren. Mijn geheugen was en is goed gelukkig. Wens jou veel sterkte!

  16. Ik ben Janine, ben 63 jaar en heb nu sinds 7jaar last van bipolaire stoornis. Dit is zomaar uit het niets begonnen met een depressie van de ene dag op de andere, zonder aanleiding. Als ik in zo’n depressie zit dan ben ik werkelijk tot niks meer in staat en dat duurt gemiddeld een viertal maanden en dan plots van ene dag op de andere voel ik mij weer ‘normaal’. Alle soorten antidepressiva zijn al geprobeerd maar daar heb ik meer bijwerkingen van en die helpen niks. Ook al lambipol gehad en nu laatste jaar lithium en Nortrilen. Maar ik merk geen enkel verschil. Die depressieve perioden vind ik verschrikkelijk en zelfdoding is dan iets waar ik voortdurend aan denk. Ook de wetenschap dat, als je éénmaal weer uit het dal bent dat je zoveel maanden later er opnieuw mee te maken krijgt. Hoe gaan jullie daar mee om ?

  17. Goeiemorgen, mooie site, goede informatie, zelf heb ik ook een site bij WordPress.com, toevallig ook met de naam ‘Beetje Bipolair…Is Zo Gek Nog Niet, en tevens een Facebook-groep met dezelfde naam, mijn naam binnen Facebook is Joli, dit omdat ik het prettiger vind qua privacy, mijn profiel derhalve is wel precies zoals ik ben….Even in het kort, ik ben 64 jaar, diagnose toen nog manisch depressief toen ik 17 jaar was, sinds november 2016 medicatievrij en het gaat goed met mij….groeten, Ria Kruisheer

  18. Ja is precies hetzelfde in dit verhaal met mij.
    Maar weet je waar ik soms over dub en eigenlijk niet mee eens ben? In de zienswijze geestelijke stoornis. Want we hebben eigenlijk een lichamelijke stoornis😉
    Want suiker patienten hebben bepaalde stof die ze niet aan kunnen maken😉 en wij hebben ook bepaalde stof in de hypofyse in onze hersenenen dat we niet aan kunnen maken om stabiel te blijven😉 dus ik zeg maar zo we

    hebben een.klein lichamelijk gebrekje dat ons wel brengt tot af en toe een ‘gekje’😉

    • Hoi Petra, hoewel ik ook geloof dat er ook lichamelijks wat gebeurt bij de bipolaire stoornis, vind ik het “stofjes”- verhaal echt te simpel en het is nog nooit aangetoond. Zelf denk ik inmiddels dat het iig veel te maken heeft met effecten van trauma. Ach, in alle verklaringen zit wel wat, inclusief. de genetische component.

  19. Hi Miranda, Heb van de week je blog ontdekt. Wat een mooi stuk heb je geschreven .Mijn man heeft deze aandoening en pas sinds 5 jr een diagnose hij is 59 .Hij had zijn eerste psychose toen hij 18 was achteraf gezien , Samen met een andere partner van iemand met deze aandoening ben ik een facebookgroep gestart om elkaar te helpen want helaas rust er nog een taboe op .https://www.facebook.com/groups/172013820031184/?ref=group_header
    De groep heet , groep speciaal voor familieleden ,vrienden van mensen met een bipolaire aandoening.

    Gr Henriette

  20. Hallo miranda

    Mijn naam is marc. Ik ben 42 en heb nu al 2,5 jaar een relatie met mijn vriend. Hij word er 40 en is oncoloog van beroep . Sinds vorige week heeft hij onder ogen gezien dat hij wellicht bipolair is.Hij is voor de eerste keer bij een psy geweest en heeft vandaag een MRI laten doen, alles in afwachting voor dat we een uiteindelijke diagnose krijgen. Als zijn partner wil ik hem 100% steunen en wil ik zeker zijn dat hij de nodige hulp zoekt en krijgt.
    Maar hij zegt me ook dat ik waarschijnlijk ook op momenten hulp nodig ga hebben, een uitlaatklep.
    Ik ben diegene, die hem vanop de eerste rij meemaakt.
    Maar ik hou van hem en ik wil samen met hem vechten, hij is niet alleen in zijn strijd (soms voel ik me wel hulpeloos omdat ik denk dat hij mij beu is om het zo te zeggen )
    Maar ik las al enkele artikelen, en ik denk dat het meer een kwestie is van zijn conditie. Hij is de ene keer superlief, en behulpzaam, en kan ook enorm bot zijn en koel.
    Maar hij heeft deze keer zelf hulp gezocht ( ik denk dat hij regelmatig hele lichte opstootjes had het laatste jaar, maar die gingen over . Dit maal heeft hij precies beseft dat zijn drukke leven in het werk en in wat hij allemaal buiten zijn job wil doen gewoon teveel is, dat hij GEEN superman is ( in mijn ogen natuurlijk is hij dat wel ) maar dat hij een normaal leven(ritme) moet opbouwen; Met mij aan zijn zijde.
    Ik zit met zoveel vragen in mijn kop en ik ben slecht in het neerpennen van dingen , maar misschien dat ik via deze weg een beetje meer inzicht krijg over hoe ik het beste omga met hem.

    Misschien is er iemand die dit leest die ook een partner is van iemand die een bipolaire stoornis heeft.

    Marc

    • Hallo Marc, bedankt voor je bericht. Het roept wel wat vragen bij mij op. Zo heb ik er nog nooit van gehoord dat je een bipolaire stoornis kunt aantonen met MRI. Of is het om iets lichamelijks uit te sluiten?
      Uit je verhaal klinkt ook niet echt dat hij er ernstig onder lijdt en misschien is een kleine aanpassing in leefstijl al toereikend om van de klachten af te komen. Maar ik weet natuurlijk niet wat er in het verleden ligt, dus neem mijn mening niet te serieus. Verder vraag je naar hoe je hiermee om moet gaan. Ik neem eigenlijk aan dat je na 2,5 jaar best wel wat weet. Een diagnose verandert daar niets aan. Ik heb het ook nog aan mijn man gevraagd en die zei: let goed op je eigen gezondheid, en je grenzen en wees daar ook open en duidelijk over. Daar help je de ander ook het meest mee. Wat iedereen nodig heeft om een relatie gezond te houden dus eigenlijk (en wij wat extra misschien)
      Veel succes en vooral veel liefde in je relatie

  21. Wie heeft er herinneringen na een episode?
    Wie heeft absoluut geen herinneringen van een episode.
    Van 1 episode heb ik nl geen enkele herinnering. ik vraag me af of dat normaal is.

Laat je reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s